In Marokko

In Marokko

Politie en veiligheidsdiensten van Marokko zijn begin deze maand in hoogste staat van paraatheid gebracht. Wegens, vanzelfsprekend, dreiging van terrorisme. De minister van Binnenlandse Zaken heeft dit medegedeeld maar hij heeft er niet bij gezegd waarom Marokko juist deze dagen een groot risico zou lopen. Dat blijft dus een raadsel. De minister heeft alleen gezegd dat hij alle bazen van zowel de nationale als de regionale politie- en veiligheidsdiensten bijeen heeft geroepen, om over deze dreiging te spreken. Meermalen zelfs. Voor de zekerheid geeft het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken op zijn website weliswaar geen negatief reisadvies voor Marokko, maar men maant de reiziger wel ‘extra waakzaam’ te zijn, vooral in grote steden, zoals Rabat, waar ik woon.

Loop ik hier gevaar? Dat gevoel heb ik niet. Maar men kan zich vergissen. In ieder geval merk ik niets van een verhoogde paraatheid, ik zie niet meer politie, maar dat kan komen omdat er sowieso vrij veel ‘blauw op straat’ rondloopt. Iets meer valt dan niet zo op. Wel zijn er langs de weg, bij het binnenrijden van grote steden, meer politiecontroles. Niet dat veel auto’s gecontroleerd worden, maar men wordt wel gedwongen stapvoets te rijden en er ontstaat iets als een file. En files kom je in Marokko eigenlijk nooit tegen, een van de voordelen van dit land.

De lezer herinnert zich dat er in Casablanca in het voorjaar een paar aanslagen waren. Dat waren allemaal rare aanslagen. Drie jongemannen lieten zichzelf ontploffen omdat ze als een kat in het nauw zaten, twee anderen omdat ze… tja, dat weet eigenlijk niemand. Ze deden het op een zaterdag, op klaarlichte dag, ‘in de buurt van’ het American Language Centre. Waren ze daar binnengegaan, dan hadden ze slachtoffers gemaakt. Maar ze bleven op ruime afstand en stierven alleen zelf. Dat bedoel ik met rare aanslagen. Van de vijf heeft er maar één een slachtoffer gemaakt, een politieman. Bij de overige vier kwam Marokko met de schrik vrij.

Staat ons nu iets ernstigs te wachten? De hoogste staat van paraatheid afkondigen, zoals nu is gebeurd, is zeer ongebruikelijk. Ik heb het in de bijna twee jaar dat ik hier woon niet eerder meegemaakt. Wat is er aan de hand?

Omdat de minister ons niet inlicht, blijft het gissen. Hier denkt men dat het vermoedelijk iets te maken heeft met de arrestatie van vier (vermeende) terroristen in Madrid, Marokkanen. Een paar dagen na het afkondigen van die hoogste staat van paraatheid vertrok een zware delegatie Marokkaanse overheidsvertegenwoordigers naar Madrid om over samenwerking in het kader van antiterrorisme te praten. Het is vakantie. Ook de Spaanse Marokkanen keren terug naar hun vaderland. Men zou gesproken hebben over een strenger toezicht op die terugkeer, van vooral Marokkanen afkomstig uit Madrid. Men zou ook gesproken hebben over uitlevering van de vier gearresteerde Marokkanen die deel van het netwerk van al-Qaeda zouden uitmaken. Die zouden plannen hebben om aanslagen in Marokko te plegen. Misschien zijn er andere Madrileense Marokkanen die bij die plannen betrokken waren en die niet gearresteerd zijn en die zich inmiddels in Marokko bevinden? Een dergelijk ‘scenario’ zou de paraatheid hier kunnen verklaren.

De lezer merkt dat mijn toon niet helemaal serieus is. Dat heeft twee redenen, of eigenlijk drie. De eerste is dat de meeste mensen denken dat ze geen slachtoffer van een vreselijke ziekte of aanslag zullen worden. Zoiets overkomt alleen anderen. Ik denk ook zo. De tweede reden is dat, al denk je niet zo, de kans vrij klein blijft dat je slachtoffer van een aanslag wordt. De derde reden is dat het volkomen onoverzichtelijke Marokkaanse verkeer dagelijks tien levens eist. Daar praat niemand over. En daarvoor wordt het land ook niet in hoogste staat van paraatheid gebracht. Enigszins relativeren kan dus geen kwaad. Niet in de auto stappen is ook verstandig.

Ondanks dat alles is die hoogste staat van paraatheid niet iets om om te lachen. Die voorkomt inderdaad aanslagen. Politie- en veiligheidsdiensten jagen met man en macht op mogelijke terroristen. Marokkanen weten dat, en zeggen ook dat ze dat weten. Natuurlijk, ze sluiten de mogelijkheid niet uit dat er eens iets gebeurt, maar ze weten dat de politie zijn of haar best doet, ook als men minder paraat is, en daarom slapen ze ’s nachts toch goed, en gaat men gewoon de straat op. Wat dat betreft is het een voordeel dat Marokko nog enigszins een politiestaat is. De politie kan vrij ongehinderd te werk gaan. Dat geeft de burger in tijden als deze moed.

Onlangs waren hier ook Amerikanen op bezoek, iemand van de FBI en een adviseur van Bush. Is deze ‘hoogste paraatheid’ een tactiek om de burger door de strot te duwen – te rechtvaardigen – dat hier straks een Amerikaanse antiterrorismepost wordt gevestigd? Je weet het nooit in Marokko.