In Marokko veranderen jongensdromen in nachtmerries

Rabat – Het zou zijn vierde en laatste poging worden. Als de oversteek van Tanger naar Spanje opnieuw mislukt, had Bamba zijn vader vooraf beloofd, kom ik terug naar Gambia. Ruim twee jaar geleden was hij van huis vertrokken op weg naar een betere toekomst in Europa. Maar nog altijd zat hij vast in Marokko, en met lege handen terugkeren was voor hem geen optie.

Vijftien kilometer zee tussen Tanger en het Spaanse vasteland, hij kon de overkant zien liggen. Het was aftellen tot het Suikerfeest. Als de Marokkanen het einde van de ramadan vieren zal de controle minder scherp zijn, hadden ze Bamba verteld. Het cashgeld voor de tocht over zee zat in zijn trainingsjack.

Vijf dagen voor vertrek werd hij ziek. Hij hoestte bloed, zo kon hij niet mee op de boot. Een vriend bracht hem naar het Ibn Sina-ziekenhuis in Rabat, de stad waar Bamba het grootste deel van zijn tijd in Marokko verbleef. Op de dag van het Suikerfeest overleed hij.

Waarschijnlijk longtuberculose, staat er op zijn overlijdensakte, vertelt zijn Senegalese vriend Mouhamed. De twee jongens hadden elkaar leren kennen in een park waar ze vaak sliepen. De infectieziekte is goed te behandelen, maar kan zonder medicatie en met een slechte weerstand dodelijk zijn. ‘Als een van ons twee succesvol zou worden, was het Bamba’, zegt Mouhamed. ‘Hij sprak Engels én Frans. Hij was zo gemotiveerd. Wat wacht mij hier nog?’

Veel jonge migranten als hij zitten klem in Marokko. Europa doet er alles aan de grenzen dicht te houden, teruggaan is een verlies dat ze niet willen nemen. Zo is Marokko de afgelopen jaren van een doorreisland steeds meer een land van bestemming geworden voor migranten uit Sub-Sahara-Afrika, vaak op zoek naar werk. Maar zonder verblijfsvergunning is het moeilijk geld verdienen, en daarvoor komen deze jongens niet in aanmerking. Werken kan alleen zwart. Mouhamed en Bamba wisselden steeds kleine baantjes af, bij een autowasserette, bakkerij of verhuisbedrijf. Het geld dat ze was beloofd, werd lang niet altijd uitbetaald. Op straat hadden de jongens regelmatig te maken met racisme, werden ze bespuugd of soms zelfs aangevallen. Dit is geen land om te blijven, zucht Mouhamed. ‘Marokko verandert onze dromen in nachtmerries.’