In Pakistan is China de baas

Islamabad – Op het vliegveld van Lahore steekt het magere Chinese meisje in haar minirokje en topje wonderlijk af tegen de goed gevulde lichamen van de compleet geklede Pakistaanse vrouwen. Achter hun sluiers staren ze naar haar. Toch maakt het Chinese meisje niet de indruk zich ongemakkelijk te voelen. ‘Chinezen zijn niet geïnteresseerd in de lokale cultuur. Ze zijn hier gekomen om geld te verdienen’, legt vriendin Jing Zhao uit.

Haar Pakistaanse schoonouders gaven Jing na haar huwelijk met hun zoon zeven jaar geleden de moslimnaam Amina. Toen was er nog geen Chinese winkel waar je varkensvlees kon kopen. Maar sinds de regering in Islamabad met Beijing de cpec ondertekende, de Chinees-Pakistaanse Economische Corridor, een snelweg van drieduizend kilometer die de Chinese hoofdstad met de zuidelijke Pakistaanse haven Gwadar moet verbinden, vormen de Chinezen de grootste expatgemeenschap van het land. Er valt grof geld te verdienen aan het 52 miljard dollar kostende cpec-project. Dagelijks landen vliegtuigen vol Chinese zakenmensen en regeringsambtenaren met in hun kielzog onderwijzers Engels, waaronder de Chinese Tina. Op het verjaardagsfeestje van Jing Zhao moet die de gesprekken met het Chinese bezoek vertalen. Want geen van de zakenmannen spreekt ook maar een woord Engels.

Met hun rekenmachines doen de mannen uit de communistische republiek lucratieve deals. De cpec-en aanverwante contracten gaan allemaal naar grote Chinese constructiebedrijven. Tot grote verbazing van de Pakistanen draaien zij op voor de kosten van de ‘nieuwe zijderoute’, die uiteindelijk Chinese vervoersbedrijven tienduizend zeemijlen en vijftig procent aan vervoersuitgaven scheelt. ‘Nu al worden Pakistaanse markten overspoeld met goedkope rommel. Bijna alles komt hier uit China’, vertelt een boze Pakistaanse markthandelaar. Die arrogante Chinezen komen hem de keel uit. ‘Ze gedragen zich als de nieuwe heersers van het land. In Islamabad moeten eetcafés uit de buurten verdwijnen. Maar niet de Chinese restaurants waar alcohol wordt geschonken en waar je call girls kunt regelen’, zegt een woedende bewoner.

De banden tussen beide landen voeren terug tot de onafhankelijkheid van 1947 toen Mao de nieuwe islamitische republiek hielp bij het opzetten van het kernwapenarsenaal. Pakistan ligt aan het financiële infuus van het buurland. ‘Voor bijna iedere grote politieke beslissing reist de premier naar China om de zegen te vragen’, schrijven politieke analisten cynisch. In een enquête vreest een meerderheid van de Pakistanen een nieuwe kolonie van China te worden.