In surrealistisch België roert het burgerlijk verzet zich

Gent - De Belgen zijn de langste regeringsvorming van Europa beu. Baarden laten ze groeien, schouwburgen lopen vol en in de Brusselse straten wordt in de regen betoogd. Maar hebben zij wél een oplossing?
De manifestaties van het afgelopen weekeinde zorgden voor nog meer onduidelijkheid. De gevierde Waalse acteur Benoît Poelvoorde, bekend van onder meer C'est arrivé près de chez vous en Coco avant Chanel, riep de Belgische mannen eerder deze maand op om hun baard te laten staan tot er een regering is. Zowel in Vlaanderen en Wallonië als in Brussel lopen de mannen er nu ongeschoren bij.
De chef van Wax, de ‘vrouwelijke’ zaterdagbijlage van De Morgen, poogde vrouwen daar iets tegenover te laten stellen, maar de reacties waren povertjes. Meer succes hadden vijf studenten van de Vrije Universiteit Brussel met hun oproep via Facebook om afgelopen zondag door de straten van Brussel te stappen. Twintigduizend hadden 'aanwezig’ aangeklikt, de politie telde er 34.000.
Politici hadden politici opgeroepen om niet aanwezig te zijn. Ze bleven dan ook thuis, maar na de 'mars’ haastten zij zich om het succes van de betoging aan hun politieke standpunten te linken. Behalve de Vlaamse nv.a, de winnaar van de verkiezingen van afgelopen zomer, spraken alle politieke partijen van een 'belangrijk signaal’. De nv.a mopperde over het grote aantal Walen onder de betogers.
Maandagmorgen bij de koffiemachine vroegen nationalisten, Belgicisten, antinationalisten en anti-Belgicisten zich tijdens levendige discussies af voor wát of tegen wát er nu eigenlijk betoogd werd. Een politieke betoging zonder politieke eisen. Alleen in het surrealistische België mogelijk.
Vrijdagavond heerste er in de Brusselse - maar door de Vlaamse regering gesubsidieerde - schouwburg kvs dezelfde soort verwarring. Hier waren het vooral artistieke Vlamingen en heel weinig Walen die opriepen om België niet te splitsen en vlug-vlug een regering te vormen.
Hoogtepunt van deze pro-Belgische avond zou het optreden van de Belgische muzikant Arno worden, maar dat pakte pijnlijk uit. De zanger had veel te diep in het glas gekeken en stak de verkeerde tirade af: een tegen de… Belgicisten. ’s Anderendaags haastte hij zich om zich met barstende hoofdpijn aan de pers te verontschuldigen en poneerde hij dat het hem 'allemaal worst kon wezen. Ik ben enkel een Arnoïst.’
Twee straten verder stapte een trotse vader naar de burgerlijke stand om zijn dochtertje de naam 'Belgique’ te geven. De ambtenaar rook de adem van de verwekker en weigerde. Kortom, het burgerlijk verzet roert zich. Maar wat is de eis?