Individuen

Versnelt zich de polsslag bij wie hoort dat ik wel eens een dubbele portie (linker en rechter) varkensoren heb gegeten? Of gekookt? Of gekookt en gegeten?

Jaagt het vervolgens een rimpeling door de opperhuid wanneer ik zeg dat ik daarin zeker genoegen schepte? Wordt het er interessanter op als ik daaraan toevoeg dat het in een keuken in New York was? Spitsen de oren en weet ik maar wat zich indien bekend wordt dat die zich bevond in Christopher Street? Wordt beter begrip getoond wanneer ik melding maak van de toevoeging van zoute vis en cactuspoeder?
Lamspoten ja? Varkensoren nee? Is het varken het enige levende wezen dat het recht heeft altijd met een vraagteken te eindigen?
Het varken is een mythe in wording. Om de zoveel tijd kom je iemand tegen die kortelings een varken van dichtbij heeft gezien en daardoor op z'n minst verbaasd is geraakt over de nondiscursieve-emotionele lading van dat dier. Inmiddels heb ik individuen ontmoet voor wie een varken zijn hoed afnam, een verkorte versie van Tannhäuser zong, de indicatrix van Dupin van achteren naar voren kon bewijzen of betoogde dat het in een vorig leven Helena van Troje was. Is het ook niet een varken geweest dat het als eerste over ‘more equal’ had?
Ondanks dat wordt het varken regelmatig af- en opgekookt. De varkenspoot balanceert (misschien leg ik dat nog wel eens uit) op de drempel tussen twee wreedheden. Sommige vraagtekens blijven. Zijn de jeneverstokerijen ontstaan als bijprodukt van het varken of juist andersom?
Dit alles in een zekere haast, terwijl ik denk op weg te zijn naar het ezelspootje.
Indien ik Buster Keaton en andere verhalenvertellers mag geloven, het meest onwrikbare pootje ter wereld. Paardepoot sla ik over, paardevlees natuurlijk niet. Of is dat niet natuurlijk?