Indonesie (1)

‘In 1969 gaf J.E. Hueting met zijn optreden het startsein tot een nationaal Indie-debat. Pas afgelopen zaterdag onthulde Hueting in een interview in De Stem zijn eigen aandeel in de oorlogsmisdaden.’ Dit schrijft oud-kamerlid Lambert J. Giebels in De Groene van 22 februari. Het ligt wel een beetje anders: de Vara heeft in februari 1969 de volledige tekst van de desbetreffende gesprekken in Achter het Nieuws gepubliceerd.

Verder nog enkele opmerkingen over Huetings mening over trauma’s bij veteranen (‘Ik heb de grootste minachting voor die koketteerders met hun trauma’s’). Nog altijd ben ik mijn ouders dankbaar dat zij mij ervan hebben weerhouden 'ons Indie te helpen bevrijden’. Ik heb echter alle begrip voor de jongens die dat wel hebben gedaan en nu in de steek gelaten worden. Zij zitten ermee en hebben geen 'gemoedsrust’, zoals de heer Hueting. Zij hebben er recht op dat ze zich schuldig (gaan) voelen, want alleen zo kun je bevrijd worden. ’t Is tegenwoordig ouderwets en christelijk om je schuldig te voelen. Maar blijf je zo niet zitten met een 'complex’? En is dit minder erg dan een trauma?
Ik heb overigens geen enkel begrip voor politici die destijds gewoon 'fout’ waren. Vadertje Drees had mede de leiding, hij was de mede- c.q. hoofdverantwoordelijke voor de twee politionele acties. De eerste begon op 21 juli 1947, de tweede op 19 december 1948, begeleid door een kersttoespraak van premier Drees. Wie haalt eindelijk zijn standbeeld omver?
Zeist, J. VAN DE POL