Grrr

Ingezonden brieven

Correcties, aanvullingen en stommiteiten

In het artikel «Boeken met baardharen» van Patricia van der Zalm in De Groene van vorige week is een vergissing geslopen. Het ging bij de conservering van de 8500 boeken die uit deze collectie geselecteerd zijn niet om het werk van vrijwilligers, zoals werd vermeld, maar om het werk van geschoolde en ervaren boek- en papierrestauratoren en behoudsmedewerkers gespecialiseerd in boekbehoud.

De Nieuwe Wilden

Vooringenomen, tendentieus en sensatiebelust is het artikel van Joris van Casteren over de dichteressengroep De Nieuwe Wilden (in De Groene van 30 juni). Als hij zich serieus had verdiept in deze stroming had hij kunnen begrijpen wat ons bezielde, dat het ons te doen was, nog voor de Maximalen ontstonden, om de heilige huizen van de destijds hermetische, door mannelijke traditie beheerste poëzie omver te schoppen.

Dat is zeker ten dele gelukt. Dankzij de gemakzuchtige laatdunkendheid en vooroordelen van mensen als Joris van Casteren gaan de credits echter alleen naar de Maximalen. Zie het citaat van Peter Nijssen in de Groene-zomerspecial over poëzie (21 juli):

«Ik zie slechts generaties. De huidige generatie waarvoor wellicht de Maximalen het pad hebben geëffend, is in allerlei opzichten losbandiger dan de vorige, de generatie die tussen 1975 en 1990 de poëzie bepaalde, en die Kouwenaar en Faverey als voorbeelden had.»

Er staan veel vals of eenzijdig belichte zaken in het bewuste artikel. Te veel om recht te zetten in kort bestek. Meer dan één bron raadplegen zou raadzaam zijn geweest. Eén ding: «Van de rest is nooit meer iets vernomen» is niet waar. Ik ben in elk geval verder gegaan met schrijven en publiceren en ik weet dat dit voor andere Wilden ook geldt.

In De Groene van 21 juli staat nog zo'n hardnekkig vooroordeel dat Pieter Boskma uitspreekt en dat ik hierbij rechtzet: we waren geen lesbisch-feministisch collectief. De meerderheid van de dichteressen van De Nieuwe Wilden was en is niet lesbisch. Het bewijst wel dat Pieter Boskma onze gedichten niet gelezen heeft, want velen bezingen de liefde voor de man. En wél oordelen… Grrrr…

JOSKE JANSZEN, Kesteren

Duitsland

Margreet Fogteloo blijkt voorstander van de nieuwe beoogde immigratiepolitiek van Duitsland («Schily’s monument» in De Groene van 11 augustus). In het kort houdt dit in dat gericht mensen met een hoge opleiding uit landen als India en andere arme landen worden toegelaten. Geen enkele kritiek heeft Margreet Fogteloo op deze plannen. Maar kritiek ligt voor de hand. Slechts die mensen worden toegelaten die men kan gebruiken (gezond, jong, hoog opgeleid, en wie weet politiek correct). Voor het land van herkomst is dit kapitaalvernietiging, want het betekent dat bijvoorbeeld India voor Duitsland de opleidingskosten van de persoon in kwestie betaalt. Tevens worden arme landen uitgeknepen als een sinaasappel doordat hun hoogopgeleiden verdwijnen.

De doelgerichte immigratie politiek kan ook niet vergeleken worden met het fenomeen van de economische vluchtelingen. De bewust geïmporteerde hoogop geleide immigrant had daarvoor mogelijk geen plannen tot migratie en zou zich dan in het eigen land nuttig hebben gemaakt. Economische vluchtelingen vormen een allegaartje van mensen die hier het geluk komen zoeken. Wat nu dreigt te gebeuren, is dat er een selectie wordt gemaakt aan de poort, waar wordt bepaald wie wél en wie niet tot fort Europa wordt toegelaten. De besten mogen blijven, de kneusjes worden teruggestuurd. Een nieuwe vorm van uitbuiting van de Derde Wereld is het, en niets anders.

FRANS VLIEGENBERG, Asten