Ingezonden brieven

Ingezonden brieven

Olympische goden

In De terugkeer van de goden (in De Groene Amsterdammer van 4 september) schrijft René Zwaap over een organisatie die zich presenteert als een religieuze beweging die in strijd is met de Grieks-orthodoxe kerk en nu als exotisch bijproduct van de Olympische Spelen naar voren is gekomen. De feiten zijn een beetje anders. Ze is onderdeel van de Nieuw-Griekse fascistische beweging, verstopt onder Oud-Griekse symbolen. Haar strijd tegen de Grieks-orthodoxe kerk is vaak een vermomming van antizionisme. Eleftherotypia, een van de betere kranten in Griekenland, heeft meer dan eens onderzoek gedaan naar de relaties met de rechterkant van de politiek.

De ideeën van deze bewegingen zijn een mix van New Age tot Ufo-theorieën maar altijd met een Oud-Grieks tintje. Het oude testament wordt uitgelegd als de connectie tussen het moderne christendom en de joodse traditie die als eerste de Oud-Griekse religie heeft vernietigd. De volgelingen geloven in de biologische superioriteit der oude Grieken en hun nakomelingen. Veel van de leiders hebben connecties met de politiek, bijvoorbeeld met de partij van Plevris, een uitgesproken antisemiet en racist.

Het is niet mijn bedoeling al het onderzoek naar de Oud-Griekse cultuur onder de paraplu van fascisme onder te brengen. Als mensen hun interpretatie van Oud-Griekse religie(s) als moderne religie willen gebruiken, dan is dat hun goed recht. Maar dit verschijnsel moet niet buiten proporties worden belicht. Niet alle Grieken die naar de openings ceremonie keken zijn nu bezig om terug naar de oorsprong te keren. En niet alle onderzoekers, zoals Olympios en Kokkalis, zijn zo onschuldig als ze ons willen doen geloven.

NADIA POULOU, Den Haag

Vormgeving

In literatuur, beeldende media en kunst is vaak eenzelfde tendens te zien als in de politieke structuur en filosofie van een bepaalde tijd. Eind twintigste eeuw ging het om termen als «Einde van de Geschiedenis» en de «Val van de Natiestaat». Het wegvallen van harde verticale machtsstructuren was toen erg in de mode. Met de klassieke geopolitiek en theocratische machtsuitoefening van Bush jr. wordt de gezellige global village nu omgetoverd tot een wereld wijde vesting. Dit is betreurenswaardig.

De media gaan, zonder het zelf te beseffen, echter mee, en dat vind ik allerminst te betreuren. Zelfs op internet valt een ken tering waar te nemen naar duidelijkere hiërarchische structuur. Het postmodernisme en (post)structuralisme zijn voor lopig eventjes over hun hoogtepunt heen. Dat geldt ook voor De Groene Amsterdammer. Wanordelijke kleuren en lettertypes zijn godzijdank wat ingeperkt. Het is nog net niet de Frankfurter Allgemeine Zeitung, maar rust en degelijkheid lijken opeens weer geaccepteerde waarden te zijn. Maar er valt nog wat te verbeteren. Paginanummering en «De Groene Amsterdammer» mogen nog wat verder omhoog. En één dikke rode kop per pagina; de rest, inclusief de kleinere sub kopjes, in dezelfde grootte en dezelfde kleur, zwart uiteraard. Nog meer Kanis & Gunnink! Op naar een robuust en stoer alternatief van genuanceerd Nederland voor die kakofonie van kleinzielig gekef.

ERIK SIMONS, Wageningen