Post

Ingezonden brieven

Vormgeving (slot)

Verandering wekt weerstand. U weet dat. Het maakt niet veel uit dat ik zeg dat de nieuwe opmaak van De Groene Amsterdammer mij niet bevalt. En toch zeg ik het. Het omslag past meer bij een blad met economisch nieuws dan bij een opinieweekblad. De indeling is rommelig. De opmaak is karakterloos. De tekst is priegelig. Zelfs het papier is onaangenaam. Even vanzelfsprekend als kritiek bij veranderingen is de overtuiging van mensen die iets veranderen dat ze de dingen verbeteren. Ik heb dus niet de illusie dat u binnenkort de veranderingen ongedaan zal maken. En dat is spijtig. U denkt, men went er wel aan. En u heeft gelijk. Over een jaar weet ik ook niet meer beter.

PETER KLEIWEG, Groningen

Moore’s lessen

Pieter van Os (in De Groene Amsterdammer van 7 augustus) heeft gelijk: de discussie in Nederland over Michael Moore slaat de plank volledig mis. Helaas benadert ook hij de film als een afstandelijke toeschouwer. Wat Moore laat zien is verontrustend: het gemak waarmee een volk zich laat misleiden en een democratische regering daarop inspeelt. Het begint al met het aan de macht komen van Bush. Konden we in het begin nog grapjes maken over hem, na 11 september 2001 was dat afgelopen. De regering-Bush maakte van de gelegenheid gebruik zich oneigenlijk veel macht toe te eigenen en de angst onder de bevolking om te zetten in steun voor de president. Moore laat dit uitstekend zien, ondanks alles wat er op zijn film is aan te merken. In plaats van het te laten bij die conclusie zouden we de situatie eens moeten vergelijken met die in ons eigen land. De aanslagen op de Twin Towers leidden tot polarisatie tussen moslims en niet-moslims, tot de opkomst van Fortuyn, tot twee verkiezingscampagnes die bijna uitsluitend draaiden om veiligheid en angst voor vreemdelingen. De individuele vrijheden worden in ons land als gevolg van overdreven terreurangst en een elastieken ruggengraat van de regering steeds verder ingeperkt. Tegen bestaande bedreigingen moet worden opgetreden, maar we leven nu eenmaal in een staat waarin mensen onschuldig zijn tot het tegendeel bewezen is. De regering probeert ons zo ver te krijgen dat we bereid zijn toe te geven aan een situatie die steeds dichter bij de nachtmerrie uit Orwells 1984 komt. Het is echter een illusie dat onze samenleving volstrekt vrij van elke bedreiging van buitenaf gemaakt kan worden. Dat is nooit zo geweest en dat moeten we ook niet willen. De prijs is veel te hoog.

KATRIEN DE VAAN, Amsterdam

Rectificatie

Over een citaat in het profiel van Rita Verdonk (in De Groene van 19 juni) is verwarring gerezen. De minister van Vreemdelingenzaken zou tijdens een ontmoeting met uitgeprocedeerde asielzoekers tegen twee Armeense kinderen hebben gezegd: «Het is beter voor jullie om naar het land van je ouders terug te keren, en dat je geen Armeens spreekt, kun je ook als een leuke uitdaging zien. Ik ken heel wat Nederlandse kinderen die met hun ouders naar het buitenland gaan, ambassadeurs en mensen van Shell en zo. Voor hen is dat ook een geweldige verrijking van hun bestaan, neem daar een voorbeeld aan.» De minister laat weten dat ze dit nooit heeft gezegd.

REDACTIE