Post

Ingezonden brieven

Alfabet der deugden

Toch wel wat flauw en neerbuigend, die constatering van u in het rubriekje «Pacifisme» in het kader van Het alfabet der Nederlandse deugden (in het kerstnummer van 17 december). U stelt daarin dat de afgelopen jaren van pacifistische zijde niets meer vernomen is, zonder dat u er blijk van geeft zich ook maar enigszins verdiept te hebben in het brede scala aan vredesactiviteiten. Wanneer zij niet de straat op gaan om te demonstreren of zo, dan bestaan pacifisten kennelijk niet voor veel media, journalisten. Kennelijk staan ook uw antennes niet zo goed gericht of afgesteld en worden bepaalde signalen niet opgevangen.

Dat in het verleden waarschuwende signalen vanuit de vredes beweging niet werden opgevangen of domweg werden genegeerd, is nog tot daaraan toe. Dat zijn toch maar weer die ouwe koeien, zal nu gezegd worden. Maar de internationale situatie is na het einde van de Koude Oorlog drastisch veranderd en daarmee het nationale en internationale politieke krachtenveld. Het einde van de geschiedenis is nog lang niet in zicht.

Inmiddels heeft de vredesbeweging haar strategie aangepast aan die gewijzigde omstandigheden, mede ingegeven door de ervaringen uit het verleden die ons tot het inzicht brachten dat demonstreren tot dovemansoren gericht bleek te zijn. De meer fundamentele aanpak die de vredesbeweging voorstaat is natuurlijk niet zo spectaculair. En blijkbaar kunnen media en journalisten niet zonder spektakel.

Voor ons blijft het vechten tegen de bierkaai en praten tegen dovemansoren. Jammer dat veel media-antennes verkeerd gericht blijven staan en er daardoor niets opgevangen wordt vanuit onze hoek.

REIN HEIJNE, Rotterdam

(bestuurslid van het Humanistisch Vredesberaad)

Alfabet (2)

Mooi om met de kerst wat gedachten te wijden aan het bij elkaar houden van Nederland, maar er gaat een vraag aan vooraf: was de zaak dan al bij elkaar?
Neem twee zinsneden uit het wellicht voor slechts een luttele vijf procent serieus bedoelde alfabet der Nederlandse deugden: «(…) kan men waarnemen op het schoolplein van een willekeurig ROC, waar de speelse handel in drugs, vuurwapens en verkrachtingsrechten (…)», «(…) Nederlanders die tot voor kort gewoon waren ten behoeve van pens en penis op vakantie te gaan (…)». Gewoon even vergeten dat er ook nog vrouwen bestaan, sterker, dat die wel eens tot de lezers van dit blad zouden kunnen behoren.

Ook een van de beste bladen van het land, De Groene namelijk, blijkt voor dik tachtig procent een mannenblad. Heren! Niet zo ouderwetsch! Waarom ontbreekt in de hysterischer én in de bedachtzamer media-analyses van het huidig tijdsgewriemel het woord «machismo» vrijwel overal? Zelfs in het stuk van Hofland in het kerstnummer, over het dikke midden, staat dat «Marokkaanse jongeren» een gezin weggepest hebben – alsof de combinatie «Marokkaans» met «jongere» een goede voorspeller is van wegpesten. Er zijn ook heel wat Marokkaanse jongeren die braaf met een hoofddoekje om een studie volgen.

Macho’s zijn er in vele soorten, wegpesters en moskeevernielers, Pim F., Volkert van der G., Theo van G. en Mohammed B., maar de overeenkomst tussen ze is dat ze bijzonder slecht zijn in het bij elkaar houden en nog slechter in het bij elkaar brengen. Ook de heren van de intelligentsia kunnen zich nog wat daarin verbeteren, om de kans te verhogen dat ook het dikke midden leert wat een geldige redenering is en wat niet.

WEIA REINBOUD, Utrecht