Grrr

Ingezonden brieven

Correcties, aanvullingen en stommiteiten

In het artikel Vaklieden gezocht van Joris van Casteren (in De Groene van 8 september) wordt geschreven dat de School voor Journalistiek in Utrecht na «strijd» om stageplaatsen bij gerenommeerde dag- en weekbladen, deze heeft opgegeven. De SvJ laat weten dat er anno 2001 in werkelijkheid evenveel stageplaatsen bij kwaliteitsmedia zijn onder gebracht als vóór 1990, bij alle landelijke en regionale dagbladen. De naam van Remko van Broekhoven is niet correct gespeld en Bert Determeijer is geen Utrechts correspondent (meer) van NRC Handelsblad.
Journalistieke klei (4)

De Utrechtse School voor Journalistiek moet Joris van Casteren een afschuwelijke studententijd hebben bezorgd. Toch mag zijn straf expeditie (Vaklieden gezocht in De Groene van 8 september) niet onweersproken blijven. Niet alleen staat het verhaal bol van de eenvoudig te verifiëren feitelijke onjuist heden (waarvan ik er hier slechts één zal noemen: de «volkomen bleue André Naber» heeft meer journalistieke ervaring in zijn pink dan menig Groene-redacteur in zijn hele lijf), bovendien heeft hij kennelijk verzuimd ook maar één van de door zijn (enige) bron beschimpte docenten om een korte reactie te vragen.

Gelukkig kunnen (oud-)studenten van de SvJ de bijdrage van Van Casteren op haar journalistieke gewicht beoordelen. Ik had na mijn studie — inclusief twee geslaagde stages bij «serieuze» dagbladen, waar ik beslist niet om heb hoeven zeuren — binnen twee weken serieus journalistiek werk. Voor de meeste van mijn jaargenoten geldt hetzelfde. Ik heb mijn hoofdredacteur nog niet horen klagen.

Dat wil niet zeggen dat de SvJ een topopleiding is. Integendeel: een uiterst kritisch visitatierapport van de hbo-raad bevatte in maart 2000 voor Utrechtse leerling-journalisten weinig nieuws, en het is hoog tijd dat met die kritiek iets wordt gedaan. Een van de conclusies uit het rapport was dat studenten die dat allerminst verdienden, toch vaak een diploma kregen. Van Casteren lijkt er alles aan gelegen dat te illustreren: de slechte kwaliteit van de opleiding is kennelijk niet iets van de laatste paar jaar.

WIELAND VAN DIJK, Leiden
New Yorkers

Gelukkig voelen niet alle journalisten zich New Yorkers! Gelukkig zijn er schrijvers zoals Mohammed Benzakour (Wij zijn niet allen New Yorkers! in De Groene van 29 september) die proberen naast ontzetting over het gebeurde te zoeken naar betekenis van beelden, symbolen en verslaggeving, die in hun analyse niet gestoord worden door de angst niet politiek correct gevonden te worden («soms is ongepast zijn een deugd»).

Gelukkig is er in Nederland nog één onafhankelijk blad dat niet bang is een standpunt in te nemen of ruimte te geven aan ideeën van een minderheid, ook al roepen die veel reacties op. Wat een opluchting naast al die voor de hand liggende en van eigenbelang doorspekte meningen van gearriveerde nationale journalisten.

Want juist in een tijd als deze waarin alles in beweging lijkt te zijn gekomen (dankzij de gebeurtenissen wordt er weer eens echt ergens over gepraat, zou je bijna zeggen), is het nodig dat juist schrijvers, kunstenaars en intellectuelen zich laten horen. Zolang de ware toedracht, de daders en hun motieven onbekend zijn, kunnen politici, beursanalisten, verslaggevers en specialisten niet anders dan vanuit hun eigen vakgebied redenerend trachten de paniek en het gevoel van onveiligheid van de mensen weg te nemen, teneinde een totale chaos te voorkomen.

Het vereist echter een andere, onafhankelijke houding om de dubbelzinnige gevoelens die ook bij een ieder leven, te duiden, in een groter verband te zien en op een verfrissende manier betekenis te geven. Gelukkig krijgen deze bekende en minder bekende schrijvers bij De Groene een podium.

BARBARA DE WILDE, Amsterdam
Opheffer

Vindt Opheffer (in De Groene van 22 september) de gezondheidszorg in de Verenigde Staten beter dan in Nederland? In een andere editie van De Groene (15 september, over de New America Foundation) las ik dat maar liefst veertig miljoen Amerikanen niet aan die «betere» gezondheidszorg mogen deelnemen, omdat ze niet verzekerd zijn. Verklaart Opheffer de aanvallen op het WTC in New York uit schaamte en woede omdat sterke overtuigingen gebroken kunnen worden door MTV en Madonna? Gaat hij voorbij aan de talloze inmengingen van de Amerikaanse regeringen in de rest van de wereld, met als doel zichzelf te verrijken, ten koste van ernstige verarming en gruwelsituaties in andere landen? Neem als voorbeeld alleen al de steun aan de Taliban, toen die nog tegen de Russen vochten, die nu een gruwelbewind voeren en misschien wel medeverantwoordelijk zijn voor de aanvallen op 11 september.

Opheffer sla ik voorlopig maar even over.

JASPER JACOBS, Amsterdam