Inhoud

Inhoud Een heel enkele keer zie je de oplossing van het raadsel voor je. Al heeft het langgeduurd voordat het zaad een vrucht in de boomgaard was en eindelijk een besluitvaardige peer ontstond. Viel op de grond, kroop van daaruit in de richting van kieskeurige kaas.

Kaas, in elkaar gezet door een wezentje met kaashanden. Een in de juiste richting afgedwaald stuk Roquefort. Massief cylindrisch blok waarin niets dan schimmel woont. Blauw dezelfde kleur is als groen. Levend geworden tombe vol zout.
Je ziet de kaas in sluipgang aankomen tussen het hoge, droge gras. De peer nu met stuiterende sprongen vanuit de tegengestelde richting. Dichterbij. Die vreselijke woorden: ‘ze hebben elkaar gevonden’. Als Michele Morgan en Gerard Philippe aan het eind van Les orgueilleux. Gretig, onhandig, vol liefde ontdoen ze elkaar van zilverig harnasje en vochtige schil. Kleden elkaar uit. En blijkt dat gemeenschap niet mogelijk is. Ze bezitten er de insteeksels en uitgangen niet voor. Naakt en even bleek kunnen ze niets anders dan hun onderhuidse inhoud tegen elkaar aan schaven en schuren. Wat toch nog een gek gevoel geeft. Het enige en alles wat ze hebben, waarom niet?
Ach, de mens die zo graag goed doet. In nat zowel als droog seizoen zijn andere mens overeind helpt. Hij biedt ze zijn mond om het daar als in een alkoofje prettig te hebben. Al is het dan geen echte gemeenschap, zo lang de dijen van Roquefort tegen de billen van Doyenne aankletsen is alles goed. Is er niets dan peer en kaas aan de hand. Er vinden elders wel meer gefingeerde daden plaats. Het is toch meestal kiezen tussen vruchten- of zuivelseks in de wereld, waarom zou dat in mijn mond niet mogen.
Met verbazing die zich snel ontbond tot ontsteltenis sloeg ik mijn gedachten gade. Vanzelf spreekt dat ik de Gigondas de Gigondas had gelaten. Zelfs een hoe heet hij ook al weer (die niet te versmaden enclave van Yquem), voldoet hier maar matig.