Muziek: Blood Red Shoes

Intens, maar gedoseerd

Laura-Mary Carter en Steven Ansell, Blood Red Shoes © radical-production.fr

Van alle bands die de laatste jaren rock opnieuw definieerden als een genre dat zónder bas kan, en een band opnieuw definieerden als een duo, liefst bestaande uit één man en één vrouw, klonk Blood Red Shoes uit Brighton misschien wel het frist, omdat hun rock zo springerig was. The Kills (Brits-Amerikaans) klonken naar nachtelijke ritten door een Amerikaanse stad vol wolkenkrabbers, The Black Keys eveneens naar een lange autorit, maar dan in de zon, door het zuiden van de VS, juist ver weg van die steden.

Het onstuimige Blood Red Shoes deed allerminst aan lange ritten denken, eerder aan zo hard mogelijk optrekken en vervolgens vol in de remmen, gespecialiseerd als de band was in nummers als salvo’s: kort, extreem puntig, gejaagd, met een charismatische zangeres (Laura-Mary Carter) en een drummer (Steven Ansell). En zoals een band met zoveel haast en zo weinig bandleden hoort te zijn: strak, hard en aanwezig. Met veel bravoure speelden ze op alle grote festivals, in uitverkochte clubs (die werden groter, maar het bleven clubs) en maakten ze vier prima platen. Daarna was het een paar jaar stil. De twee bandleden draaien in een begeleidend schrijven bij het nieuwe album niet om de reden van die stilte heen: ‘We fuckin’ hated each other.’

Het is verleidelijk om de teksten van Blood Red Shoes, toch altijd al een weerslag van gecompliceerde menselijke relaties, nu nadrukkelijk autobiografisch te duiden. Hoe dan ook: die gecompliceerde menselijke relaties zijn er niet gemakkelijker op geworden, en de een-tweetjes tussen Carter en Ansell scherpen de teksten soms aan en werken op andere momenten ronduit amusant. Zeker in het tekstueel vlijmscherpe Mexican Dress. Zij: ‘I thought you had the only child syndrome/ You’re used to getting what you want.’ Hij: ‘I’ll just bite my tongue.’

Ook verleidelijk: de gebroken arm van Carter, na een ongeluk tijdens de opnamen, als verklaring geven voor het veranderde bandgeluid. Want haar gitaar is naar de achtergrond verdwenen, en keyboards en een elektronischer geluid zijn daarvoor in de plaats gekomen. De radicaalste consequentie hiervan heet Nearer, een samenwerking met de psychedelisch getinte rockband The Wytches, eveneens uit Brighton. Het nummer doet niet denken aan de eigen werken van die band, en ook niet aan enig ouder nummer van Blood Red Shoes. Wel aan Portishead, mede door de vervormende effecten op Carters stem, en het filmisch trage tempo. Hier klinkt een volstrekt andere band dan de oude Blood Red Shoes. Niet meer zo springerig, daardoor niet minder intens, maar wel op basis van een meer gedoseerde energie.

Ansell krijgt de vocalen in Anxiety, drijvend op een even kale als opzwepend zware beat. Het is de schuldbekentenis van de spijtoptant, vervuld van nieuwe zelfkennis: ‘Should’ve been more kind/ Showed up on time/ But I’m just recklessy possessed by desires.’


Get Tragic, Blood Red Shoes