Is belgië een apenland?

Het verschil tussen Dutroux en Di Rupo is dat tussen moord en karaktermoord.

Hoe is het mogelijk dat we op de voorpagina van de opinieleidende krant der natie, De Standaard, kunnen lezen dat vice-premier Di Rupo niet alleen een homoseksueel, maar bovendien een pederast en dus een natuurlijke handlanger van ’s lands serial killer moet zijn?
Di Rupo’s natuurlijke achterban, de gemeente Bergen, gelooft er allemaal niks van. België, zeggen de aanhangers van de populaire en actieve politicus, is bezig ‘een apenland’ te worden. Dit oordeel laten wij graag over aan de Belgen. Wij, Nederlanders, hebben sinds onze IRT-affaire wat minder reden een grote mond tegen het buitenland op te zetten. Niettemin, in Nederland zijn parlement noch regering corrupt en de schaarse keren dat er toch sprake is van partijpolitiek geritsel, wordt die ene VVD'er/-ster publiekelijk voor schut gezet, terwijl die andere zijn staatssecretariaat kwijt raakt.
Ook de Nederlandse kranten zijn niet corrupt. Zij zijn zelfs, sinds de zuilen zijn gesloopt, vrij onpartijdig en de echte partijkranten zijn inmiddels godzijdank allemaal verdwenen. Anders dan in België, waar Het Laatste Nieuws de officieuze spreekbuis van de liberalen is en Het Belang van Limburg of De Gazet van Antwerpen met wijwater worden vervaardigd. Het resultaat is voorspelbaar: journalistiek en kwalitatief verwaarloosbare papegaaiepraat. Alleen de socialisten hebben, sinds De Morgen zich van de partij heeft losgemaakt, geen officiële of officieuze scheepstoeter meer. Hierdoor is dit dagblad inmiddels de beste krant van België geworden.
De Standaard, het dagblad dat de beste krant van België denkt te zijn, heeft als eerste de beschuldigingen tegen Di Rupo gepubliceerd. De verleiding is groot om luidkeels foei! te roepen. Toch maar niet. De Standaard valt minder kwalijk te nemen dan op het eerste oog lijkt. Er was immers een officieel dossier met zwaarwegende beschuldigingen aan het adres van de vice-premier, en elke krant zou iets doen met deze politieke springstof.
Inmiddels is gebleken dat dit Di Rupo-dossier geheel is gebaseerd op de pseudo-informatie van een gek, het prototype van de valse nicht die zich in zijn grootheidswaan de graaf Von Mecklenburg Schwering noemde en intussen drie onderling tegenstrijdige verklaringen heeft afgelegd. Dit is, na die tumultueuze eerste dagen, inmiddels in alle Vlaamse kranten vastgesteld. Behalve in De Standaard, die blijkbaar meer hecht aan een twijfelachtige primeur en zijn zelfbenoemde reputatie van kwaliteitskrant.
Dat Di Rupo als homoseksueel veel stront over zich heen heeft gekregen, is een schandaal, kenmerkend voor het inmiddels volledig uit de hand gelopen klimaat in den lande. Gelukkig is het in dit verband ook mogelijk iets aardigs over buurman Belg te zeggen. Iedereen wist van Di Rupo’s geaardheid. Niettemin bracht hij het tot vice-premier, terwijl in het liberale, vooruitstrevende Nederland de seksuele geaardheid der diverse bewindslieden - Elizabeth Schmitz, wijlen Ien Dales - nog altijd onbespreekbaar lijkt.