Is de mens van nature hebzuchtig?

Discussie bij het artikel Politieke onmacht

Reactie woensdag 1 oktober:
Het is oneerlijk om alleen de bankiers de schuld te geven omdat erg veel mensen het heerlijk vinden om op krediet te leven. Sparen is uit de mode, zo lijkt het wel. En wordt amper aamngemoedigd door even geldlustige politici
Marie Louise

Reactie zondag 28 september:
De mens is van nature een individualist. Die dus in eerste instantie voor zichzelf en zijn directe omgeving zorgt. Pas als dat op orde is concentreert hij zich op de verdere omgeving. Sommigen echter zijn zo bang ingesteld (Lees ook het recente artikel op Noorderlicht) dat het voelt alsof het nooit genoeg is, hoeveel ze ook maar voor zichzelf zorgen. (ook de toekomst moet natuurlijk volledig veilig gesteld worden) Per definitie het gedrag van de conservatieven.

Nou het probleem van de huidige crisis was niet het gebrek aan toezicht. Er zijn in Amerika genoeg instellingen die de banken in de gaten moesten houden (De Fed, de SEC) Echter die deden gewoon hun werk niet. En ook van nu op te richten instellingen of nog meer regelgeving hoeft dus niets verwacht te worden. Want ook de mensen die daar werken, denken in eerste instantie aan hun eigen belang: Het houden van hun baantje, maken van carrière, het luisteren naar lobbyisten etc.

Wat er nodig is, is een krachtige vereniging van effectenbelangen. Waar de werkelijke houders van het kapitaal grote inspraak hebben. (Dat zijn dus NIET de pensioenfondsen bijv. want dat zijn alleen maar vertegenwoordigers van mensen wiens geld zij beheren)

Nu leunt iedereen die enige effecten bezit teveel op de overheid. Waar mogelijk moet je jezelf verdedigen. Vroeger had iedereen op een aandeelhoudersvergadering nog een serieuze stem. Nu is de kleine aandeelhouder geen serieuze factor meer. Waarom, omdat pensioenfondsen en grote verzekeringsmaatschappijen de aandelen bezitten en dus het stemrecht uitoefenen. Maar zij zijn helemaal niet de werkelijke eigenaren van het kapitaal. Zij vertegenwoordigen alleen maar hun aandeelhouders of (toekomstige) gepensioneerden. Laat computers maar uitrekenen, hoeveel kapitaal elke individuele burger vertegenwoordigt en geef hem daarvoor stemrecht. Als hierdoor iedereen voor elk willekeurig bedrijf in de wereld een minuscule, onwerkbare stem krijgt, moet er een systeem worden opgericht om die stemmen te \“herverkavelen\”. Je levert hier wat stemrecht in, en daar krijg je weer wat terug. je verruilt gewoon net zolang tot je betekenisvolle stem hebt in een bedrijf waar je wat te zeggen wilt heb
ben. Dit zou allemaal simpel op internet geregeld kunnen worden. Het eigenbelang zal ervoor zorgen dat er geen excessieve beloningen meer worden uitgekeerd aan managers. En bedrijven, inclusief banken, zullen weer stabiele organisaties worden die geen idiote risico\‘s gaan lopen. Ook is het systeem van Jaarrekeningen of kwartaaloverzichten verouderd. Iedereen zou op ieder gewenst moment online moeten kunnen zien hoe een bedrijf, er tot in de details, voor staat. Het boekhoudsysteem van elk bedrijf zal online moeten gaan! Lang leve de transparancy! Gelukkig is dit tegenwoordig mogelijk!

En reken maar dat altijd wel een eigenaar of de pers direct door heeft als er ergens fraude wordt gepleegd!

Iedereen die ergens een eigenbelang heeft moet zichzelf vertegenwoordigen. Niemand die dit serieus voor jou gaat doen! Of je moet geluk hebben. Maar dat heeft niemand consequent op de lange termijn…

En mochten bedrijven toevallig zelfs te krachtig worden door dit systeem, dan zou dan opnieuw geanalyseerd moeten worden ten koste van wiens eigenbelang dat dan weer gaat. Waarna de volgende reorganisatiegolf volgt. probleem blijft natuurlijk een groep zwakkeren die niet zelf in staat zijn zich te verdedigen. Maar dat is in ieder geval niet het probleem bij de huidige crisis.

Robert de Winter

Reageer
……………………………………………………………………………………………………….

De mens als soort? Ik denk het niet. Wel heeft die de natuurlijke eigenschap steeds meer te willen. Als die honger naar steeds meer zich voornamelijk richt op geld en hebbedingen ontstaat een situatie zoals nu. De afgelopen decennia was de wildgroei van graaien en verrijken voor iedereen waarneembaar. Maar de soort en z'n leiders wilde er niets aan doen en begint nu te mekkeren. Het heeft iets vermakelijks hoewel de schade ervan zoals altijd terecht komt op de ruggen van de meest kwetsbaren.

Maar het gaat niet om alleen het graaien van de bekende topmanagers.

Op zaterdagen loop ik „omdat ik in concertzaal of schouwburg moet optreden„ door steeds een ander winkelcentrum in den lande: identieke treurigmakende non-architectuur. Je bent dan als boodschappendoener nagenoeg alleen, je moet je wringen door een massa die aan het 'winkelen’ is, die alles al heeft maar zich probeert te laven aan de stroom bagger die de winkelketens uitstoten in de vorm van hebbedingen.

Politici lijken niet nog de moed te kunnen opbrengen om richting te geven, richting onderwerpen die er voor de toekomst werkelijk toe doen.

Laat ik bij mijn eigen vakgebied te blijven. Als voorbeeld van leiderschap in de podiumkunsten: het stopzetten van subsidie aan juist die gezelschappen die zich inzetten om het ongehoorde vorm te geven wordt door de voorzitter van de commissie muziek verdedigt met iets in de trant van ‘Op veel van die noten zitten de mensen niet te wachten’. Het is een gotspe. Alsof subsidie niet juist voor die nieuwe noten bedoeld is, er is een overvloed aan geld voor wat al bekend is.

Het is de tijdgeest, ongetwijfeld keert de wal weer het schip. Elke crisis is een creatief moment. Golfslag, tegen- en meewind.

Leonard van Goudoever

Reageer