Israël is de grootste valsspeler

Vorige week verscheen het langverwachte Gaza-rapport van de Verenigde Naties. De fact finding mission van het Mensenrechtencomité werd geleid door de Zuid-Afrikaanse rechter Lord Richard Goldstone. Zijn 575 pagina’s tellende rapport is een grondig gedocumenteerde opeenstapeling van ellende. Zo lezen we hoe de familie Juna door Israëlische militairen wordt opgejaagd en beschoten, hoe Majdi Abd Rabbo wordt gebruikt als menselijk schild en hoe de vijftienjarige Ibrahim, die een witte vlag draagt, in de borst wordt geraakt. Zijn moeder weet met naald en draad zijn wond dicht te naaien en hem nog zes dagen in leven te houden – al die tijd worden de Palestijnse ambulances tegengehouden.

Goldstone onderzocht ook de Palestijnse beschietingen met raketten en mortieren op Israëlische bevolkingscentra. Zijn conclusie was dat beide partijen zich schuldig hadden gemaakt aan oorlogsmisdaden en waarschijnlijk ook aan misdaden tegen de menselijkheid. Een van de opvallend genuanceerde deelconclusies springt eruit. Hoewel de Israëlische regering zegt dat de operatie een reactie was op Hamas’ raketbeschietingen, meent Goldstone dat ‘het plan, op z’n minst gedeeltelijk, (…) gericht was tegen de gehele bevolking van Gaza’.
De Israëlische regering, die de Goldstone-commissie had geboycot, veroordeelde het rapport als eenzijdig, bevooroordeeld en gevaarlijk: het zou terrorisme aanmoedigen. De afgelopen dagen richtte de kritiek zich steeds meer op Goldstone zelf, ook al lijkt zijn track record als apartheidsbestrijder en hoofdaanklager van VN-tribunalen boven elke twijfel verheven. ‘Hij is joods’, zeiden Israëlische cynici, ‘dus daarom moest hij de commissie leiden.’ Zo zou ‘de anti-Israël-samenzwering die zich VN noemt’ Israël zo hard mogelijk hebben willen treffen.
Deze kritiek, die in Israël vrijwel algemeen wordt gedeeld (met uitzondering van enkele onafhankelijke denkers als Uri Avnery en Gideon Levy), toont hoe gevaarlijk ver Israël zich heeft verwijderd van de mondiale communis opinio. De hoge aantallen burgerslachtoffers bij zijn laatste oorlogen, ook die in Libanon in 2006, werden wereldwijd met afschuw ontvangen. Ook in de VS keert de bevolking zich nu tegen het hardvochtige Israëlische beleid, getuige de snelle groei van J Street, de Amerikaanse versie van Een Ander Joods Geluid. De steun die veel regeringen aan Tel Aviv geven, staat steeds verder af van de wil van hun bevolkingen.
Dat geldt ook voor Nederland. Bovendien begint de weigering van minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen om enige druk op Israël uit te oefenen een vitaal Nederlands belang aan te tasten: het verdedigen van de internationale rechtsorde. Nederland biedt niet voor niets onderdak aan internationale juridische instellingen en tribunalen: als klein land dat afhankelijk is van wereldhandel hebben wij belang bij het naleven van de mondiale spelregels. Israël, dat nota bene zijn bestaan te danken heeft aan een VN-resolutie, is momenteel de grootste valsspeler. Het land legde verscheidene Veiligheidsraad-resoluties naast zich neer, alsmede de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof dat grote delen van de muur langs de grens van 1967 moeten worden afgebroken. Ook Nederland negeerde die uitspraak, zoals het nu tevens het Goldstone-rapport lijkt te negeren.
Het is in het belang van Nederland dat de beschuldigingen aan het adres van Israël en Hamas worden behandeld door het Internationaal Strafhof. Dat kan alleen als de Veiligheidsraad daartoe besluit. Zo’n besluit komt een klein beetje dichterbij als de Nederlandse regering zich zonder voorbehoud achter Goldstone’s onderzoek schaart en zich ondubbelzinnig uitspreekt tegen de mensenrechtenschendingen van Hamas, maar óók tegen die van Israël.