Berlusconiwatch (24)

Italiaanse ansichten

Rome - Sardinië, Ansedonia, de Eolische eilanden. Het luistert nauw aan welke kust je je laat fotograferen in het land dat bijna alleen maar uit kusten bestaat. Het stukje zand, de rots, of het smaragdgroene water waarin je je uiteindelijk onderdompelt, zijn een belangrijk visitekaartje. Zeg mij op welk strand u zit, en ik zal u vertellen wie u bent.
Met de drie bovengenoemde locaties is niets mis en je kunt je er rustig laten fotograferen. De Italianen kregen de volgende ansichtkaarten van hun leiders:
Een opgewekte premier Berlusconi met kleinzoontje aan de hand, kuierend door het haventje van Porto Rotondo, Sardinië. Een broze president Napolitano die op een draagstoel een steile rotsweg op wordt gezeuld op een van de Eolische eilanden. En tot slot een verbitterd voor zich uit kijkende Fini, de voorzitter van het parlement, in een strandstoel op het gouden zand van Ansedonia.
2010 is niet Fini’s zomer, zou je kunnen zeggen. De zomer van 2009 was Berlusconi aan de beurt met de minderjarige meisjes, de escorts en de woedende echtgenote. Deze zomer hebben de Italianen fijne strandlectuur aan het wel en wee van het gezinnetje Fini, dankzij Berlusconi’s krant Il Giornale.
Fini, de postfascist die door Berlusconi uit de mottenballen van de geschiedenis is gehaald, heeft zich eventjes verkeken op wie er de baas is. Al wekenlang wordt Fini achtervolgd door dagelijkse scoops van Il Giornale waarin de hebberigheid van zijn platinageblondeerde vriendin Elisabetta steeds vileiner uit de doeken wordt gedaan.
Elisabetta heeft zich een appartement in Monte Carlo toegeëigend dat door een gravin was overgemaakt aan Fini’s postfascistische partij Alleanza Nazionale. Elisabetta heeft het met jan en alleman gedaan in haar rücksichtslose opmars naar de top, die zij in Gianfranco Fini gevonden meende te hebben. Het zijn gruwelijke verhalen over Elisabetta die Il Giornale heeft weten op te sporen, en dan zit je niet vrolijk aan het strand van Ansedonia, met Elisabetta aan je zijde.
Het doel van de lastercampagne is volkomen duidelijk. Berlusconi wil na de breuk met Judas Fini zo snel mogelijk nieuwe verkiezingen. De man die hem een jaar lang voor de voeten heeft gelopen en zichzelf heel wat begon te vinden op zijn parlementstroon, moet uit de weg worden geruimd. Dat kun je op verschillende manieren doen, en Berlusconi weet op wie hij kan rekenen. Hij heeft niet voor niets een eigen krant met een pitbull van een hoofdredacteur.
Blijft nog het probleem van de president van de republiek Giorgio Napolitano, een communist van de gestaalde kaders en weinig geneigd om Berlusconi naar zijn vierde overwinning als premier te helpen. Napolitano heeft al laten weten dat hij er niet over piekert om vervroegde verkiezingen uit te schrijven ‘in deze moeilijke tijden van crisis’. Maar problemen zijn er om opgelost te worden, als je Berlusconi heet.