Televisie

Italiaanse kabel

TELEVISIE Wat nu?!

_In het vakantieland Italië is de enorme dakantenne een reliek uit analoge tijden – kerktoren in een gedeconfessionaliseerde wereld. Haar functie is overgenomen door een kastje dat naast alle Nederlandse zenders ook de in Mokum van de kabel verbannen RAI Uno biedt (in hun borsten-, benen- en billenuitzendingen schuilt een van de verklaringen voor bootjesemigratie van jonge mannen uit Noord-Afrika, zoals Roel van Broekhoven ooit liet zien in een prachtige documentaire naar aanleiding van een foto van een verdronken Tunesische jongen op een Italiaans strand). Verder is er een indrukwekkende reeks Duitstalige zenders (waaronder Bahn-TV voor treinfanaten), maar ook behoorlijk wat Arabische, en pakweg TV Galicia. Waarom Vlaanderen, een kilometer van hier, publiek en commercieel ontbreekt, net als de BBC en haar concurrenten, is een raadsel. Maar goed, dit is dus het vermaarde schotelkijken dat het begrip ‘zappen’ een wezenlijk nieuwe dimensie geeft. Bij zender 100 houdt het nog niet op en aanvankelijke opwinding maakte al snel plaats voor moedeloosheid: Noord-Koreaanse staatstelevisie is het andere uiterste; deze rijkdom van keuze wordt ook een soort armoe.

Toch, al de eerste avond viel ik in een Franse Barok-opera, registratie van een Canadese uitvoering, prachtig gezongen en gespeeld, aangeboden door een onbekende bekende: ZDF-Theater. ZDF heeft, net als ARD, nog meer van die themakanalen, en ik werd met de neus op mijn vorige stukje gedrukt waarin ik voorkeur voor ouderwetse televisie uitsprak boven onder meer het themakanaal. Want dat er niks op de tv was, viel door deze ene zender al niet vol te houden. Bovendien wortelt mijn voorkeur voor ‘van-alles-wat’-zenders natuurlijk vooral in een achterhaalde sociaal-democratische droom van televisie en radio als volksverheffende instrumenten – droom die nog te billijken was bij twee, drie te ontvangen kanalen, maar absurd werd bij wassend aanbod.

Wie van het voorrecht gebruikmaakt om Jensen te ontvangen laat zich ook niet in de knapste sandwichformule verleiden tot een authentieke Lully-uitvoering. En waarom ook? Vergeten we dus het beschavingsoffensief en bezien we het reguliere aanbod. Zoals het vooravondse Wat nu?! op Nederland 3, dat het mislukte Wat heet! vervangt dat De wereld draait door verving. Jean-Pierre Geelen maakte in de Volkskrant gehakt van een aflevering vanwege oppervlakkigheid van een deel der deskundigen aan tafel. Ik zag het een dag later en dat was schrikken om andere redenen: een publiekje dat volslagen voor joker zit; een foeilelijk decor; een enorme, lelijke tafel uit het rekwisietenhok waaraan niet minder dan zes zwaargewichten (de een figuurlijk, de ander letterlijk) moeten passen plus een voorzitter van dienst.

Maar erger de inhoud. Het bleek te gaan om een soort Stand.nl (Radio 1), vertaald naar tv en naar min of meer Bekende Nederlanders. Allemachtig, wat hadden een jonge CDA-parlementariër, Joost Eerdmans, Kay van der Linde en Peter Plasman een praats over elk brokje actualiteit dat toegeworpen werd. Vrije verkoop van medicijnen of de invoering van lekenrechters: roept u maar. In Stand.nl kunnen de zekerweters tenminste nog uitpraten – deze haantjes gaven elkaar de kans niet, daarbij niet gehinderd door de voorzitster die normaal zelf lollig doet in De jakhalzen maar hier niets bakte van het temmen van een roedel alfamannetjes. Om 20.00 uur naar het Journaal gevlucht en toen was Ruth Oldenziel, toch niet de minst oninteressante aan tafel, er nauwelijks tussen gekomen. We zijn weer thuis, om met Wim Schippers te spreken._