Italiaanse parlementariërs zonder gêne

Rome - Gabriella Carlucci, een platinageblondeerde en gebotoxte oud-tv-presentatrice, spant de kroon. Nog maar twee maanden geleden liet ze op haar eigen site weten dat Berlusconi ‘een onweerstaanbare man is, vooral vanwege zijn seksuele capaciteiten’. Gabriella had deze wijsheid van haar twee puberkinderen, 'die een 75-jarige die uitstraalt dat hij het nog iedere dag doet’ als groot voorbeeld zouden zien. Gabriella is op de laatste seconde overgestapt naar de christen-democraten, een veilige middenpartij. Ze is niet de enige. Volstrekt gêneloos wisselen hardcore Berlusconi-parlementariërs op het laatste moment van loyaliteit, op zoek naar een zekere toekomst op het pluche, incluis het vorstenpensioen, de dienstauto en de persoonlijke chauffeur.
Extra schrijnend aan het gedrag van Carlucci is dat zij haar hele carrière aan Berlusconi te danken heeft. Ze werd 'groot’ op zijn commerciële zenders, en toen haar uiterlijk ondanks alle inspanningen niet meer op televisie paste, kon ze zo doorschuiven naar het parlement. Ook dat geldt voor andere parlementariërs. Zij die zonder Berlusconi nooit en te nimmer in de buurt van het pluche waren gekomen zien nu ineens de 'onhoudbaarheid’ van hun weldoener in.
Het is zo erg dat de mordicus anti-Berlusconi-journalist Marco Travaglio het in zijn dagelijkse editorial op de voorpagina van Il Fatto Quotidiano opneemt voor Berlusconi. Un po’ di decenza signori, ('een beetje waardigheid, mijne heren en dames’), schrijft Travaglio. Hij doelt hiermee niet alleen op de opportunisten, maar ook op de oppositiepartijen die de onsalonfähige parlementariërs van Berlusconi met open armen verwelkomen. Dat zouden dus de partijen moeten zijn die staan voor een ander Italië. In een interview klaagt een lid van Berlusconi’s partij Partito della Libertà over de onophoudelijke stroom telefoontjes en tikjes op de schouder waarmee hij wordt belaagd. 'Koehandel, ik kan het niet anders noemen’, aldus de parlementariër.
Dit gedrag werd Berlusconi de afgelopen jaren tijdens zijn talloze miraculeus overleefde vertrouwensstemmingen in het parlement door de hele wereld verweten. De abjecte Berlusconi zou parlementariërs 'kopen’ door ze mooie posities toe te zeggen. Precies hetzelfde gebeurt nu, maar dan andersom. Alles om hem ten val te brengen, het maakt niet uit hoe. En hoe we ons dan straks aan de kiezer als 'nieuw’, 'eerlijk’ en 'anders’ moeten presenteren, is van later zorg.