MUZIEK

James Brown in een jurk

Sharon Jones

Of je het nu retrosoul, neosoul of nu-soul noemt, het gaat om muziek die verwant is aan de klassieke soul en klinkt of swingt als vanouds. Het genre lijkt aan een nieuwe opmars bezig, door en voor jong en oud. Zo kwamen vorig jaar al relatief nieuwe artiesten als Raphael Saadiq, The Stepkids en Fritz and The Tantrums met verdienstelijke platen. Begin januari zette de BBC de 24-jarige soulzanger Michael Kiwanuka zelfs boven aan hun jaarlijkse lijst van veelbelovende artiesten ‘Sound of 2012’.
Ook enkele meer ervaren artiesten lijken nu de aandacht te krijgen die ze een echte doorbraak kan opleveren. Zo maakte de Jamaicaans-Canadese zanger Slim Moore (1964) met zijn band The Mar-Kays recentelijk het supernostalgische Introducing. Waar de bandnaam al een knipoog is naar het oude label Stax (de Mar-Keys, met een 'e’ waren een van de huisbands), kleeft aan de muziek al net zozeer geschiedenis. Al snel denk je aan oude jaren-zeventig-blaxploitation soundtracks à la Shaft.
Vernieuwend allerminst dus, maar overtuigend uitgevoerd en daarom des te meer aanstekelijk. Ander voorbeeld van een artieste die al heel wat jaren meedraait, maar tot nu toe in de marge van de schijnwerpers, is de al ruim de vijftig gepasseerde zangeres Sharon Jones (1956). Ze timmert sinds haar jonge jaren aan de weg als zangeres, werkte de afgelopen jaren onder meer met Lou Reed, Prince en David Byrne en is bij een kleine enthousiaste kern al enkele platen geen geheim meer. Dat heeft ze deels en indirect te danken aan Amy Winehouse. Aandacht in bredere kring voor haar eigen band ontstond namelijk toen The Dap-Kings door producer Mark Ronson werden ingehuurd voor de doorbraakplaat van Winehouse: Back to Black (2006).
Waar het Britse supertalent met de unieke, gepassioneerde, rauwe jazz- en soulstem er destijds in eerste instantie met alle aandacht en mogelijk de band vandoor leek te gaan, zijn de kaarten nu heel anders geschud. Fans van Winehouse moesten het de afgelopen feestdagen doen met de postume plaat Lioness: Hidden Treasures (de zangeres is bij vlagen in topvorm, maar de kliekjesplaat heeft zeker niet de overrompelende energie van Back to Black). Sharon Jones en haar muziek zijn nog steeds springlevend. Eind 2011 bracht ze met haar tienkoppige The Dap-Kings de verzamelaar Soul Time! uit. Titel en retrocoverdesign zetten je allebei op het verkeerde been. De plaat heeft ten eerste net zo veel soul als funk. Ten tweede roept de sfeer van de muziek onmiskenbaar de jaren zestig en zeventig op (de bespeelde instrumenten komen ook uit die tijd), maar zijn de nummers een compilatie van de laatste tien jaar die de band bestaat. Je raakt ook hier vooral enthousiast, omdat het allemaal even spetterend de strot ('James Brown in een jurk’ is een van haar bijnamen) en boxen uitkomt. Neem het lekker lange en van vette funk overkokende Genuine, maar ook op de korte afstand schiet de band raak. Een swingend New Shoes, waarin Aretha Franklin nooit ver weg lijkt, of de protestsoul van Ain’t no Chimney in the Projects klokken ruim onder de tweeënhalve minuut.
Een nieuwe plaat staat gepland voor aankomende zomer en op dit moment toert ze succesvol de wereld over. Want hoe overtuigend het allemaal op plaat al klinkt, live komen band en zangeres pas echt tot hun recht. Veel mensen in Amsterdam weten dat blijkbaar al, want haar laatste drie optredens in Paradiso waren stijf uitverkocht. Dat zal straks in februari vast niet anders zijn.

Sharon Jones & The Dap-Kings spelen op 21 februari in Paradiso