Janmaat op water en brood

Een verbod van de Centrumdemocraten heeft ongetwijfeld zijn aantrekkelijke kanten. De overheid bespaart zich de in de tonnen lopende salarissen en vergoedingen in Kamer, raden en staten, de door ons betaalde ‘fractieassistenten’ worden ontslagen, het door ons gefinancierde ‘wetenschappelijk bureau’ wordt opgeheven, en bovenal, ons blijft het in het kader van de door de regering ter beschikking gestelde zendtijd vertoonde hoofd van partijleider drs. J. H. Janmaat bespaard, om over ‘s mans onsmakelijke praatjes maar te zwijgen.

Toch zit er in de steeds luider wordende roep om een verbod een onbehaaglijk stemmend element. Er wordt in Nederland niet zo snel iets naar de politieke zijlijn gemanoeuvreerd. Kijk naar de wijze waarop het parlement is samengesteld. Nederland is een in betrekkelijke harmonie met elkander verkerend samenstelsel van minderheden. Drie kwart der stemmen is voldoende om ’s lands volksvertegenwoordiging te betreden, of men nu de christendemoratische of de centrumdemocratische beginselen pleegt aan te hangen. Het parlement vormt een weinig spectaculair spectrum van de diverse burgerdeugden - en men zou een even racistische als romantische partij als de CD geen groter plezier kunnen doen dan deze te dwingen ondergronds te gaan.
Ja, de CD is ook een romantische partij, een Gideonsbende met alle heldenpathos van dien. Het blijkt uit diverse facetten van het centrumdemocratisch gedrag. Eindelijk is de partijleider wegens beledigende uitlatingen betreffende ras en godsdienst door de rechter veroordeeld. Tot zesduizend gulden boete subsidiair zestig dagen hechtenis. Hij denkt er niet aan te betalen. Hij gaat liever zitten. Dat maakt hem immers in eigen ogen tot een ‘politieke gevangene’, net als Nelson Mandela, Antonio Gramsci, Carl von Ossietzky en Adolf Hitler. Andermaal wordt hem de gelegenheid geschonken ergens publicitair de boter uit te braaien. De kieskring Den Haag stuurt een flesje wijn. De kieskring Den Helder laat een fraaie fruitmand bezorgen. Zo komen die twee maanden wel om. Tot op die twee maanden weer twee maanden volgen, dit keer op grond van een tweede vonnis. Gevolgd door drie maanden. En nog eens drie maanden. Het is een periode die wellicht toereikend is om je politieke gedenkschriften (Mijn strijd) te voltooien, maar daarna wordt het, als 'politieke gevangene’, tamelijk stil om je heen.
En op datzelfde moment is zelfs de opgewekte drs. J. H. Janmaat het lachen vergaan.
Een democratie laat de discriminerende uitlatingen van een discriminerende partij toetsen aan het Wetboek van Strafrecht, net zolang totdat de discriminerende factor, uitgeplunderd en moegestreden, het hoofd in de schoot legt. Verbieden doet men slechts in het alleruiterste noodgeval. En van een noodgeval is nog lang geen sprake. De Centrumdemocraten vormen een partij die weinig voorstelt. Drie zetels in de Kamer: Janmaat, zijn gesluierde verloofde, aangevuld door een van hun ideologische onderknuppels. Serieus te nemen rechts-extremisten als Jean- Marie le Pen, Jorg Haider, Franz Schonhuber en Filip DeWinter zullen misnoegd en medelijdend het hoofd hebben geschud.