Jarretellen engeland stikt in zijn moralisme

Ja hoor, het was weer zover in Engeland. De jarretellen en de plastic zak van Stephen Milligan waren nog niet opgeborgen of er werd een volgend seksschandaal ontdekt. Een Conservatief Lagerhuislid had een buitenechtelijke affaire gehad met een 22-jarige jongedame uit het Lagerhuis. Nou ja, schandaal? Waarom is eigenlijk alles wat niet bestaat uit de missionarishouding binnen het huwelijk een schandaal in Engeland?

Het was begrijpelijk dat de Engelse kranten er honderden pagina’s over volschre ven en dat de Nederlandse radio, tv en kranten het oppikten. Het was onsmakelijk dat Paul de Leeuw niet kon nalaten kinderen van een jaar of dertien er zaterdag mee te confronteren je moet ken nelijk ver gaan om je reputa tie als taboebreker overeind te houden. Maar toegegeven: niet elke week wordt een lid van het Britse Lagerhuis dood in zijn keuken aange troffen op een dennehouten tafel, een zwarte plastic zak over zijn hoofd, een strop van elektriciteitskabel om zijn nek, een schijfje sinaasap pel in de mond met daarin een peppil, het lichaam ge heel naakt, op zwarte dames kousen en gelijkkleurige jar retelletjes na. Het is allemaal in tienduizenden woorden beschreven. De psychiaters, psychologen, seksuologen, bordeelexploi tanten, ex-politiemannen, geestelijken, ex-girlfriends, ex-collega’s konden zich vrijelijk uitleven over het bizarre einde van Stephen Milligan.
De hype duurde totdat in de nacht van zaterdag op zondag de Sunday Mirror opende met een wereldschokkend geachte primeur. Zo schokkend dat alle andere zon dagsbladen in hun laatste edities, met uit zondering van The Independent, het sensa tionele nieuws eveneens bombardeerden tot opening van de voorpagina. De Sunday Mirror onthulde namelijk dat Hartley Booth, Conservatief lid van het Lagerhuis voor het district waar eens Margaret Thatcher triomfen vierde, en tevens Parliamentary Private Secretary (PPS) van de minister van Buitenlandse Zaken (een onbetaalde zeer nederige functie in het regeringsapparaat) een affaire achter de rug had met een researcher in het Lagerhuis. En deze jonge dame van 22 jaar had ooit naakt geposeerd op een kunstacademie. Hoe vies!
Aangezien John Major net had verklaard dat in den vervolge het belang van de Conservatieve Partij boven alles zou gaan, maakte de heer Booth zondagmorgen vroeg bekend dat hij aftrad als PPS, ook al omdat hij dan weer wat meer tijd zou krijgen om zich te wijden aan zijn vrouw en drie kinderen. Er was overigens, zei Booth, ouderling in de methodistenkerk, tussen hem en de resear cher nooit iets seksueels gebeurd. Hetgeen zondagmorgen Ned Sherrin, briljant satiricus, in Breakfast with Frost de opmerking ontlokte: ‘Wat een dwaas. Nu gaat hij de geschiedenis in als een doetje in plaats van als een volbloed kerel.’
Ondanks het luiden van de kerkklokken kwam het bestuur van het kiesdistrict Finchley voor een spoedberaad bijeen. Het publiceerde rap een communique: er was geen reden waarom Booth ook zijn zetel als parlementslid ter beschikking zou moeten stellen. Wat het communique niet vermeld de was dat het aftreden van Booth als parle mentslid een tussentijdse verkiezing nood zakelijk zou maken in Margaret Thatchers vroegere kiesdistrict met een goede kans op verlies van de zetel. Dat verklaarde waarom het bestuur er zo'n ongewoon brede visie op nahield.
Aan deze kant van de Noordzee kan men natuurlijk meewarig kijken naar dit Jan Klaassen-en-Katrijn-gedoe. Men kan het giechelen van een figuur als Paul de Leeuw op de koop toe nemen. De Leeuw beseft waarschijnlijk niet hoe gelukkig het is dat hij in dit Nederland populair kan worden on danks zijn bijna permanent koketteren met zijn homoseksualiteit op goed tweehonderd kilometer van Hoofddorp zou een Paul de Leeuw door de fatsoensleeuwen worden verslonden. De libertijnse vrijheid waarin de Nederlander mag leven ondanks Hirsch Ballin, is zo langzamerhand omgekeerd evenredig aan het verstikkende moralisme dat bezig is in Engeland het sociale en politieke stelsel te castreren.
Men mag rustig stellen dat de Engelsen het vermogen mis sen ook maar iets van de zaak-Stephen Milligan te begrijpen. De oude, o zo keurig geklede dame uit zijn kiesdistrict Eastleigh, verwoordde het met afgrijzen in haar stem: 'Hoe is het mogelijk, we hebben een viezerik naar het Lagerhuis gestuurd.’
Een viezerik.
Hij leek zo'n uiterst nette man. Niets op aan te merken. Een briljant journalist, veertien jaar als politiek redacteur van The Economist, daarna alom gewaardeerd Europa-correspondent van de BBC, nog weer later redacteur van de Sunday Times, in 1992 gekozen tot Conservatief lid van het Lagerhuis. Een rijzende politieke ster. Hij wist charmant om te gaan met vrouwen, verwerkte ook een paar echte liefdes, was populair waar hij ook kwam. 'He was’, schreef The Economist, 'a good colleague and an honourable man.’ En dat was het nu net. Een goed en rechtschapen man lijdt in Engeland vanzelfsprekend niet aan enige seksuele aberratie. Als hij aan seks doet, uiteraard binnen het heilige huwelijk, dan is dat in de missionarishouding. Een versleten geschrift als Variaties wordt in Engeland nog steeds beschouwd als verboden pornografie. En dat een man die door het kiesdistrict Eastleigh naar Londen wordt gestuurd, kinky zou kunnen zijn hier wordt het ondenkbare werkelijkheid. Een fatsoenlijk Brits burger wordt niet geacht in zijn eigen huis, op zijn eigen keukentafel of in zijn eigen bed, alleen met zichzelf en zijn fantasieen, gekleed in wat voor fetisjistische parafernalia of gewrongen in wat voor ongebruikelijke houding ook, naar enig orgasme te streven. En indien hij lid is van het parlement hoort hij uitsluitend te verkeren met zijn eigen wettige echtgenote. Wordt enig ander afwijkend gedrag door de pers ontdekt overspel, bi- of homoseksualiteit dan kan hij natuurlijk geen PPS zijn.
Het aftreden van Hartley Booth als Parliamentary Private Secretary lijkt het culminatiepunt te worden in de verheerlijking van de schijnheiligheid. Van de zeshonderdvijftig leden van het Lagerhuis zijn er volgens ken ners van Westminster minstens dertig homoseksueel. Slechts twee homo’s hebben dit erkend zij maken nooit meer kans op enige functie in het regeringsapparaat. Meer dan vijfhonderd van de zeshonderdvijftig leden wonen te ver weg om elke dag naar huis te kunnen gaan, zij hebben een optrekje in Londen. Indien ze een vriendinnetje willen herbergen (of een vriend!) dient dat in het geheim te gebeuren, uitlekken zou een eind kunnen maken aan een carriere. Niet alleen de roddeljournalistiek ligt constant op de loer. Ook de whips, de managers van de partijen en vooral van de Conservatieve Partij, hebben er belang bij iets te weten over hun discipelen waarmee ze kunnen chanteren: 'Als je niet komt of tegen stemt of je onthoudt van stemming, dan…’
De hele fatsoensrakkerij in Engeland doet natuurlijk denken aan McCarthy’s communistenjacht in de Verenigde Staten. De heksenjacht voedt zichzelf. Daarbij wordt het zelfbeeld van de Britten een parodie op de werkelijkheid. Engeland met zijn herontdekte moralisme zit niet fout, nee, een land als Nederland dient tot de orde te worden geroepen. Vol afschuw horen de Britten verhalen over de pagina’s in onze kranten met de bekende sm-advertenties, de clubs met de donkere Mariska’s en de strenge Jolanda’s, de meesteressen die wel raad weten met ondeugende jongens, en de meegaande boys die een wat oudere boy zoeken die houdt van leer en handboeien. Ze denken, de Britten, dat de Nederlanders stapelgek zijn, vol walging lezen ze reportages over onze gemengde saunabaden en onze coffeeshops waar cannabis verkocht wordt. Zij, de Britten, hebben net deze week de boete op het bezit van hasj ook al is het maar een paar gram verhoogd van 500 tot 2500 pond: 7200 gulden. De Nederlanders zijn pervers en gek. Niet de Britten.
Het formaat van de schijnheiligheid zit hem in de afstand tussen de gepredikte moraal en de ondergrondse praktijk. Pornografie is in Engeland nog steeds verboden. En toch er is geen Europees land met zo'n enorme hoeveelheid als 'studies’ vermomde pornografie. De Londense bordelen meestal 'sauna’s’ genoemd bieden een gevarieerdheid aan seksueel vertier waar men in Amsterdam moeilijk tegenop kan. In ettelijke instellingen bestaat de mogelijkheid 'seksuele asfyxie’ te bedrijven, maar dan wel onder streng toezicht. Bordeelhouders hebben reeds verklaard dat de tientallen doden die wurgseks elk jaar in Engeland eist, niet vallen in de bordelen. De tragiek van Stephen Milligan, zo was inmiddels uitgevonden, is dat hij vroeger, als journalist, wel rustig naar een bordeel kon gaan maar als lid van het parlement niet meer. Hij moest dus zijn verstikkingsorgasme in alle eenzaamheid thuis trachten te bereiken.
Dat het sadomasochisme in Engeland bijna is verankerd in de maatschappij, is geen geheim. De lijfstraffen op de kostscholen, de ouders die heilig geloven in het nut van het rietje, de wens van onderwijzers lijfstraffen te mogen toepassen (op openbare scholen verboden door het Europees Gerechtshof) het zijn allemaal zaken die aan de oppervlakte liggen. De obsessie met hanging is pathologisch: volgende week zal wederom het Lagerhuis stemmen over wederinvoering van de doodstraf, dit keer alleen voor moord op politieagenten. Tenzij iets radicaals is veranderd op de redacties van de pulpbladen, zullen we de komende dagen weer mogen genieten van beschrijvingen in die kranten over de techniek van het ophangen, de kunst van het maken van een goede strop, het belang van het gewicht van de veroordeelde. Het interview met de laatste beul zal ontbreken, de man is dood, maar er zal ongetwijfeld een vervangend deskundige worden gevonden.
Het hypocriete moralisme in Engeland is eeuwen oud. Het grootste deel van de negentiende eeuw waren de meiden in de klassieke basements de harem van de patroon of van de zonen van de patroon, het tuchtigen van personeel was normaal. Even, in de jaren zestig van de twintigste eeuw de jaren van de seksuele revolutie en de flower power heerste een frisse vrijheid, die culmineerde onder Harold MacMillan. Zijn regering ging ten onder aan het Profumoschandaal, de minister van Oorlog die een regelmatige klant was van de callgirls Christine Keeler (nu een tandeloze, van de bijstand levende vrouw) en Mandy Rice (die het maakte in het Midden-Oosten met vele nachtclubs). Maar anders dan weleens wordt gedacht: Profumo moest niet aftreden vanwege de callgirls, zelfs niet toen bleek dat deze ook een Russische militaire attache tot klant hadden. Profumo viel omdat hij de doodzonde had begaan het Lagerhuis voor te liegen.
De toenmalige Times schreef: 'Anders dan algemeen wordt beweerd, gaat het hier wel degelijk om een morele kwestie.’ De afgelopen week schreef de Times: 'Het lijkt wel of alles nu andersom ligt.’
Dat mannen of vrouwen in hun eigen huis met hun eigen lichaam vrijelijk seks moeten kunnen bedrijven op de wijze zoals ze dat zelf willen (als ze maar niemand anders schade berokkenen) wie aan deze kant van de Noordzee zal dit in twijfel trekken? Geen Nederlander, geen Deen, geen Duitser, geen Fransman, geen Italiaan. Dat het hebben van een vriend of vriendin, ook als men is gehuwd, alleen de direct betrokkenen iets aangaat en niemand anders, het is op het continent geen discussiepunt. Wie met wie gaat, heeft misschien nog enig belang voor de magere Nederlandse roddelpers, maar maatschappelijke gevolgen zijn er niet, tenzij natuurlijk een affaire wat voor affaire dan ook invloed zou hebben op het behoorlijk vervullen van een al of niet openbare functie. Met andere woorden: tenzij een politicus mores predikt die hijzelf niet naleeft.
De recente geschiedenis is overigens vol van op schrift gestelde affaires van bekende personen, ook van bekende Nederlanders. Nooit heeft een Nederlander wegens een bedzonde zijn functie ter beschikking moeten stellen. In Engeland overleefde, voor de huidige jacht losbrak, de Liberale voorman Jeremy Thorpe gedoe met jongens beneden de 21, werden aan Paddy Ashdown van de huidige Liberale Partij zijn seksuele zonden snel vergeven, kwam minister Cecil Parkinson na een jaar terug in een hoge functie, hoewel hij een kind had verwekt bij zijn secretaresse die hij had beloofd na zijn echtscheiding te zullen trouwen, en stond George Brown bekend als een der grootste versierders in de Labour-regering. Maar alleen de laatste paar maanden moesten acht functionarissen, onder wie vier ministers of junior-ministers, het veld ruimen.
Merkwaardig is dat de Engelse schandaalpers Straatsburg nog niet heeft ontdekt. Tijdens de vergaderweken van het Europees parlement treint een colonne prostituees van Parijs naar de Elzas. Via de barkeepers hebben ze volop werk. En de Britse gedelegeerden zijn niet kuiser dan die uit andere landen. Er wordt ook verder in Straatsburg tijdens die vergaderweken in niet-commercie"le relaties veel buitenechtelijke seks bedreven.
Het is uiteraard geen nieuws voor de continentaal-Europese pers. Zelfs niet, kunnen we constateren, voor de Engelse. Straatsburg ligt niet in Engeland.