JdeV Consumeert…

… Altijd meer kunst en cultuur dan hij raad mee weet. Tv, film, kunst, theater, van alles. Op deze plek doet hij verslag van waar in De Groene geen plek voor is. Deze week: Assassin’s Creed en I Love Venice

Medium assassins creed 4 wide wallpaper

Ja ja, natuurlijk: ‘the past is a foreign country (they do things differently there)’. Maar soms lijkt het toch iets dichterbij dan anders.

Gisteren lag Assassin’s Creed IV in mijn brievenbus, met als gevolg dat ik nu ongeveer drie uur slaap heb gehad. Het is, to say the least, redelijk verslavend. Het verhaal van de game is simpel genoeg: je speelt een lid van een soort heilige orde der moordenaars die een stokje moet steken voor de plannen tot wereldoverheersing van een andere geheime sekte, door allerlei hoogwaardigheidsbekleders te besluipen en te vermoorden. Het eerste deel speelde zich af in Het Heilige tijdens de kruistochten, het tweede en derde deel in de Italiaanse stadstaten en in Constantinopel tijdens de Renaissance, het derde deel in Boston en New York tijdens de Amerikaanse revolutie – het nieuwste deel speelt zich af in ‘de Gouden Eeuw van de Piraterij’.

De gameplay wordt er alleen maar beter op, maar eigenlijk is deze setting jammer: de piratensteden uit de Cariben zijn mij onbekend, en bestaan bijna niet meer in hun originele vorm, terwijl dat nu (vooral in het tweede en derde deel) juist de appeal van het spel is. Voor het tweede deel bouwden de software-ontwikkelaars (Ubisoft) volledig de oude binnenstad van Venetië na. Het San Marcoplein, de Rialtobrug, het Paleis van de Doge, de basiliek van Santa Maria della Salute. Alles klopte, alles perfect op maat. En jij als gamer kon daar doorheen lopen, overal op klimmen, in de kanalen zwemmen als je wilde. Het was helemaal Venetië zoals je dat kent. Als het verleden een vreemd land is, dan hebben de ontwikkelaars van het spel een goede reisgids.

Historici hebben het wel eens over de ‘historische sensatie’: dat ze een stuk perkament zien waar een handtekening van een oude koning op staat en beseffen: ‘Hier heb ik het verleden in mijn handen.’ Ik heb het zelf vaak bij oude schilderijen: dit schilderij heeft Napoleon ook gezien.

Maar bij de eerdere delen van Assassin’s Creed dacht ik voor het eerst: zo kunnen we terug het verleden in, zo kunnen we de verloren gegane oude steden heropbouwen. Al is het maar digitaal.

Toevallig speelde ik Assassin’s Creed toen netI Love Venice bij de VPROop tv was, een documentaire van Quirine Racké en Helena Muskens. De documentaire ging over het langzaam uitsterven van de stad; in een paar decennia was het aantal inwoners gehalveerd en in elk pand dat vrijkwam, werd een nieuw hotel geopend. De verschillende authentieke bewoners spraken het woord met dedain uit: ‘Bee-and-bee’, Bed & Breakfast. Het zou niet lang meer duren, zeiden de bewoners, voordat Venetië geen stad meer was, alleen nog een historisch decor, een toeristenattractie.

Het ergst waren de cruiseschepen: op dagen dat een tig verdiepingen tellend cruiseschip aanmeerde (alsof er een wolkenkrabber kwam binnendrijven) nam het aantal toeristen in één klap met een derde toe. De vuilnismannen konden het niet meer aan.

Een fijn moment in I Love Venice is als een groepje overgebleven bewoners gaat protesteren tegen de cruiseschepen die de stad binnenkomen. Ze zwaaien met borden, toeteren, roepen dat de schepen weg moeten, een paar man moont. Vanaf de cruiseschepen wordt teruggezwaaid: vanaf het dek moeten de protestborden onleesbaar zijn, de passagiers denken dat het een vrolijk welkomstcomité is.

En wat lees ik net: vanaf januari gaat Venetië de cruiseschepen weren. De burgemeester heeft besloten.


Assassin’s Creed IV, Black Flag, Ubisoft, € 59,99