TELEVISIE

Je bent jong en je wilt wat

Telefilms

De wegen van tv-programmeurs zijn ondoorgrondelijk als die van alle opperwezens. Neem de Telefilms. Zijn die eenmaal af, dan lijkt het pas echt moeilijk te worden: ze moeten uitgezonden. Zo is lichting 2010 in tweeën geknipt. Trio één nog op opeenvolgende zaterdagen, zij het in de vakantie. Maar de rest komt met weken interval op verschillende dagen, tijden, zenders. En dat dankzij degenen die drammen over kijkcijfers.
Enfin. Kom niet aan mijn kinderen van Ron Termaat behoort tot de ‘verhalen uit de actualiteit’. Zoals pakweg ook de ondergang van softwarebedrijf Baan, verkrachtingen op de Utrechtse campus, de kaping in de Philipstoren in fictie werden verwerkt. De gebeurtenissen soms trigger voor vrije fantasie, soms nauwgezet gereconstrueerd. Dit verhaal van een Groningse wier ex de kinderen niet naar Eurodisney meenam maar naar Syrië, voorgoed, behoort tot de reconstructies. Nachtmerrie die veel vrouwen treft en die permanent is als er geen rechtsverdrag met zo een land bestaat. Moeder vocht vergeefs tot een sensationele vlucht van de kinderen naar de Nederlandse ambassade tot 'happy end’ leidde. Niet slecht gemaakt maar weinig toevoegend aan bestaande krantenkennis. Psychologisch niet altijd geloofwaardig en met een enkele te zwak bezette rol.
Andere koek is de vrije fantasie Lellebelle (Mischa Kamp), passend bij BNN’s jongerenadagium 'je wilt wat’. (In TV-Lab lanceerde BNN vorige week 10 Ways to Turn You On waarin doorbloeding van geslachtsorganen werd gemeten in opgeilsituaties - wetenschapstelevisie waar Robbert Dijkgraaf blij mee zal zijn.) Bijzonder aan Lellebelle is vooral dat 'de daad’ zich hier open en bloot voltrekt, zelfs in groepsverband. Zij het door figuranten en niet door hoofdpersoon Belle en haar aanbidders. Bovendien gelegitimeerd door een half-spirituele, half-therapeutische setting onder bezielende leiding van Belle’s mama en door de esthetiek van softporno. Die moeder lijkt er een uit de hel. Belle weet beter raad met haar viool dan met jongens en moeder zet alles op alles om haar aan het ware genot te krijgen: 'Open die chakra’s in je buik.’ Mama lijkt door de makers neergezet als karikatuur maar uiteindelijk blijkt ze toch gelijk te hebben: Belle’s nogal steriele vioolspel krijgt artistiek vleugels wanneer een man haar goede knopje raakt. Bovendien blijkt het vioolconcert van Brahms pas met synthesizerbegeleiding swingend en pruimbaar, gezien juichende reacties van de conservatoriumpopulatie. Nóg een BNN-ideaal: maak die vreselijke klassieken tot pop- of liftmuziek. Hopelijk leuk voor de doelgroep en vakkundig en met kennelijk plezier gemaakt.
Mijn favoriet van deze lichting is Win/Win van Jaap van Heusden. Schijnbaar actueel in de zin van 'crisis op de Zuidas’, maar de crisis is niet vanwege Freddie Mac en Fannie Mae, maar die van twee buitenbeentjes in de wereld van traders, brokers en het razendsnelle geld. Filosofen en dichters zijn ze. De één, Koreaan, mislukkend in het beroep en ten onder gaand aan cultuurkloof en eenzaamheid; de ander tovenaar met grafieken en tabellen, en populair als grootverdiener voor het bedrijf. Maar ook deze onweerstaanbare half-nerd dreigt kapot te gaan aan de aard van het werk en aan materialisme en machismo van een cultuur die hem vreemd is. Dat mag tragisch en clichématig klinken, er is, in dialoog en beeld, veel humor, lichtheid, tempo en ritme; en de originaliteit in het karakter van hoofdpersoon en verfilming is juist opvallend. Al valt hier en daar wat af te dingen, dit is cinema, ook op de televisie. En de hoofdrol van Vlaming Oscar van Rompay is fabuleus.

Arne Toonen, Kom niet aan mijn kinderen, KRO, donderdag 9 september, Nederland 1, 20.30 uur. Mischa Kamp, Lellebelle, BNN, zaterdag 9 oktober, Nederland 3, 21.57 uur. Jaap van Heusden, Win/Win, VPRO, zaterdag 23 oktober, tijd en zender nog onbekend