De nieuwe altruïst

‘Je helpt het dier, en daarmee de mens’

Gwen Tolud (directeur van stichting Brooke Hospital for Animals Nederland) zamelt al 21 jaar geld in voor de medische verzorging van verwaarloosde en mishandelde werkpaarden en -ezels.

Medium rc20151208 gwen tolud 03 v3

‘Kijk nou naar die oren! Prachtig toch? Ezels zijn heel sterke dieren. Mensen denken dat ze dom en koppig zijn, maar ze zijn juist erg intelligent. En ze klagen nooit. Ze werken dapper door, tot ze erbij neervallen. Als een ezel aangeeft dat hij pijn heeft, is het meestal al te laat.

We geven met Brooke Hospital for Animals medische zorg aan werkpaarden en -ezels in landen als Egypte en Pakistan. Onze organisatie is in 1934 opgericht door de Britse generaalsvrouw Dorothy Brooke. Zij trok zich het lot aan van de duizenden paarden die in de Eerste Wereldoorlog door de Britten werden ingezet in Egypte. Al snel breidde haar zorg zich uit naar alle paarden, muildieren en ezels die het nodig hebben. Er leven tegenwoordig in de wereld zo’n zestig miljoen werkdieren, vaak onder vreselijke omstandigheden. In Egypte hebben de meeste gezinnen een ezel. Ezels zijn goedkoper dan paarden en zijn ook beter bestand tegen de zware omstandigheden. Het kan in Egypte soms wel 55 graden worden.

Het grootste probleem voor de werkpaarden en -ezels in Egypte zijn de onwetendheid en armoede van hun eigenaren. Mensen die dagelijks moeten vechten om te overleven, amper geld hebben, denken niet na over de dag van morgen. Ze hebben een paard of ezeltje dat hen helpt bij het vervoeren van goederen of het werken op het land. Het dier verdient zo het gezinsinkomen. Van elk werkdier zijn zo’n zes mensen afhankelijk. De dieren zwoegen; ze doen hun best, maar veel van hen zijn ondervoed en hebben gezondheidsproblemen.

Vooral schrijnend zijn de ezels die in baksteenfabrieken werken. Arbeiders worden daar per stukloon betaald en de ezels zijn door de fabriekseigenaar gehuurd om de ladingen stenen te transporteren. Met pijnstraffen wordt hun geleerd om te luisteren. Ze zijn uitgeput en hebben verschrikkelijke wonden. Je wordt er verdrietig van. Maar moedeloos? Nee, dat nooit. Ik geloof niet in een ideale wereld, maar wel in een betere wereld. Brooke Hospital is een nuchtere en praktische organisatie. Wij zamelen in Nederland geld in en daarmee krijgen lokale dierenartsen de mogelijkheid zich te scholen en medische hulp te bieden aan werkpaarden en -ezels.

In Egypte hebben we zeven klinieken, 28 mobiele teams en helpen we jaarlijks 160.000 paarden en ezels, gratis. Daarnaast krijgen de eigenaren voorlichting over dierenwelzijn en dierenverzorging. Ook wordt mensen geleerd om voorzichtig te zijn wanneer ze met de ezel- of paardenkar de straat op gaan. Er gebeuren regelmatig ernstige verkeersongelukken met paarden en ezels, met vreselijke botbreuken tot gevolg. Daarnaast leidt onze organisatie vrouwen op tot ontwikkelingswerkers die de vrouwen in de dorpen leren hoe ze hun paard of ezel moeten verzorgen. De eigenaren houden namelijk wel heel veel van hun dier; de ezel hoort vaak echt bij het gezin. De meesten nemen de adviezen van onze dierenartsen dan ook graag over.

Dierenleed raakt me diep. De eerste keer dat ik naar Pakistan ging, maakte ik me nog zorgen of ik de eigenaar van zo’n verwaarloosd dier niet te lijf zou gaan. Maar toen ik daar stond en zag dat hij ook drie kindjes had waarvan een met een hongerbuikje, begreep ik hoe ingewikkeld de problematiek is. Ik werk nu 21 jaar voor Brooke en ik ben gewend aan de meest vreselijke verhalen. Maar dan komt daar ook altijd weer zo’n aandoenlijk verhaal. Zoals de twee jongetjes die de kost verdienen voor hun familie door dagelijks met hun ezelkar vuilnis op te halen en die na een zware werkdag op de kar in slaap vallen. Het zijn hun twee ezeltjes die hen dan weer veilig thuis brengen. Dat is het mooie van Brooke: je helpt het dier en daarmee ook de mensen. Kees van Kooten bedacht voor ons de slogan “dierenliefde is naastenliefde”. Beter dan hij kan ik het niet zeggen.’