Jezus 2009

Rome - Het bloedende gezicht van Silvio Berlusconi sluit het Italiaanse jaar af. Het is het perfecte icoon van een land dat zich nu meer dan ooit rond zijn leider zal scharen. Berlusconi is de Jezus van 2009, onbedoeld, maar doeltreffend. Meer dan woorden kunnen doen, doet beeld, zeker voor de beeldverslaafde Italianen. Nu is het over en uit: handen allemaal af van onze Silvio, die nu wel genoeg is gepest.
We hebben nog gelachen om onze Silvio van april, op de 18e verjaardag van de blonde Noemi Letizia. De boef. We hebben iets minder gelachen om de reactie van mevrouw Veronica, zijn echtgenote, die de grap blijkbaar serieus nam en echtscheiding heeft aangevraagd. Beetje touchy. We hebben met de nieuwsgierigheid die alle mensen eigen is gekeken naar Silvio’s escortstal die deze zomer met golvende manen de weiden van het publieke domein op galoppeerde. Goh, lekkere wijven, gnocche, zoals wij Italianen ze noemen. Geef hem eens ongelijk. Zouden wij ook hebben gedaan, in zijn positie.
We hebben ons de afgelopen maanden een juridische cultuur tegen heug en meug eigen moeten maken. We weten nu allemaal wat saaie termen als ‘juridische onschendbaarheid’, 'termijn van vooronderzoek’ en 'maffia-associatie’ betekenen. Allemaal dingen waar wij Italianen niet benieuwd naar waren, maar die met Berlusconi te maken hadden. Zal wel. We hebben maanden naar schreeuwende politici op tv moeten kijken. Iedereen door elkaar, je kon er nooit wat van verstaan, maar één ding was duidelijk: iedereen was tegen hem. Tegen onze Silvio, die de arme mensen van de aardbeving in L'Aquila meteen een dak boven het hoofd heeft gegeven en de vuilnis in Napels van de straat heeft gekregen. En nu hebben ze hem ook nog geraakt, midden in het gezicht.
'Alsof je je eigen opa ziet bloeden’, zei de knappe Lucia hoofdschuddend boven het gesis van haar cappuccinoapparaat. Het kan zijn dat dat niet het beeld is waar Berlusconi het meest blij van wordt, maar een feit is: hij heeft ieders hart geraakt. 'Wat ik niet begrijp, is zoveel haat’, liet hij via een perscommuniqué vanaf zijn Milanese ziekenhuisbed weten. 'Ik wil het beste voor iedereen, ik houd van mensen.’
Alles komt goed, en dat precies met de Kerst. Italianen houden van royale gestes. In één keer alles vergeven en vergeten, geen gezeur. De enkele politicus die vanaf de zijlijn piept dat het niet zo mag zijn dat Berlusconi de 'uiteraard zeer verwerpelijke aanslag’ nu voor politieke doeleinden gaat benutten, wordt weggehoond. Dat maken de Italianen zelf wel uit. Silvio’s verlanglijstje zal van A tot Z worden afgewerkt.