Popmuziek - Dave Gahan & Soulsavers

Jezus woont in L.A.

De Britse Soulsavers zijn een bijzondere band. Ze bestaan uit twee leden (Rich Machin en Ian Glover) en hebben geen vaste zanger. Maar wel een indrukwekkende hoeveelheid gastzangers: onder anderen Mike Patton (Faith No More) en Jason Pierce (Spiritualized) zongen nummers voor het duo in.

Medium muziek

En Mark Lanegan, een van de meest donker gekleurde stemmen uit de popmuziek. Lanegan is moeilijk nog een ‘gast’-zanger te noemen, hij zong het tweede en derde album grotendeels vol en trad ook live met de band op. Lanegans vocalen zijn zo extreem herkenbaar dat het onvermijdelijk was dat het geluid van Soulsavers geregeld deed denken aan dat van zijn solowerk. Ook omdat Soulsavers eveneens rijk putten uit rock, soul en gospel.

Op hun vierde album hadden ze bij de niet-instrumentale nummers een nieuwe zanger, die nu het volledige vijfde album vol zingt: Dave Gahan, al sinds 1980 beroemd als de frontman van Depeche Mode. In zekere zin is deze combinatie nog spannender, omdat het werk van Depeche Mode verder af ligt van Soulsavers dan bij Mark Lanegan het geval is. Soulsavers doen niet aan elektronica of keyboards.

Ook Gahan heeft een fraai donker gekleurde stem, die in de loop der jaren nog veel aan diepte heeft gewonnen. De twee eerste nummers – traag en zwaar slepend – zetten meteen de toon. Dat sfeertje van You Owe Me (als van een nachtclub, tikkeltje Joe Henry-achtig, en zoals wel vaker bij Gahan met een onderhuidse seksuele spanning) werkt goed, net als de troef die hij vaker inzet op dit album: het contrast tussen zijn stem en dat van het gospelachtige koortje op de achtergrond. In de trage late-avond-ballad Lately zingen ze zelfs mooi een beetje langs elkaar heen, terwijl ze in All of This and Nothing juist elkaar aanvullen in bezwering.

De beste nummers zijn de twee meest uitgebeende. One Thing, met een repetitief voortstuwende minimale piano en dreigende strijkers. Het is een verklaard liefdeslied, met een vleug cultuurpessimisme, en een knipoog naar David Bowie: ‘It’s a different world today/ No one seems to care much anyway/ Don’t listen to what they say/ They don’t know what they’re fighting for/ There’s always life on Mars out there for me.’

De liefde als pact, als coalitie tegen een onwillige buitenwereld. Zijn uitnodiging: dan maar samen op de bank. ‘Don’t say nothing/ Just lay down next to me/ We can watch those tasteless shows on our TV.’ Hij zingt het niet, hij croont het.

Nog beter is The Last Time, drijvend op slechts een paar lage akkoorden. Het thema is voor Gahan bekend: veel van zijn teksten bij Depeche Mode draaien ook om schuld en boete, geloof en verlossing. Maar nog nooit eerder gaf hij er voor dat laatste een locatie bij: ‘Have you ever followed Jesus?/ He lives downtown L.A./ He’s coming, He’ll be here/ It’s where He prays.’

Dave Gahan & Soulsavers, Angels & Ghosts.


Beeld: Dave Gahan, gastzanger bij de Soulsavers. Foto Steve Gullick.