Sport

Jij

Het WK voetbal van afgelopen zomer heeft nog meer teweeggebracht dan we al dachten. In Duitsland bijvoorbeeld. De Klinsmann-methode stuwde het Duitse elftal naar grote hoogten, en bracht het Duitse volk in vervoering over Die Mannschaft. Dat blijkt nog verder te strekken dan we al dachten. Er is iets fundamenteel veranderd in het gastland van het wereldkampioenschap.

We zien nog voor ons hoe de nieuwe bondskanselier op de tribune stond te juichen. De meest passende beschrijving daarvoor die ik hoorde was: «als een trekpop». Angela Merkel, met die te korte armpjes, in een niet echt flatteus ensemble’tje, viel regelmatig Kaiser Franz Beckenbauer in de armen na weer een doelpunt van hun jongens.

De sfeer was goed. En de sfeer is goed gebleven. Hoe goed, dat beschrijft Wierd Duk in Het Parool. Duk heeft jaren gewerkt in Duitsland en maakt aan het einde van zijn correspondentschap mee hoe «een Duits verlangen in vervulling» gaat, een «reëel en massaal gevoeld Duits verlangen naar minder ernst en zwaarwichtigheid, naar een meer ontspannen omgang met elkaar en met die zwaar belaste Duitse geschiedenis, naar meer vrolijkheid en optimisme». Kortom: naar meer Klinsi en meer Merkel. Ook omdat de kosmopoliet Klinsmann, die «goeroe-achtige inspirator», bij de jonge generatie, multi-etnisch en multicultureel, een snaar heeft geraakt.

De altijd geëngageerde krant Bild zorgde voor de slagroom op de taart door voor te stellen dat de Duitsers elkaar voortaan zouden Duzen: met jij aanspreken. Niet meer Siezen.

Duitsland verandert. Het volk, dat zichzelf altijd beschouwde als «somber en pessimistisch», staat voortaan anders in het leven. Het is vrolijk en optimistisch. De economie trekt aan. Oude vetes worden bijgelegd. De belastingen afgeschaft. Van parlement tot bij de bakker zeggen de mensen «du» tegen elkaar. «Sie» is onbeleefd.

«Sie» wordt geschrapt uit de omgangstaal, en misschien zelfs wel geheel en al uit de Duitse Sprache. Woorden die met Sie begonnen, beginnen voortaan met Du. Sieben wordt Duben. Siemens zal Dubens heten. Wagners opera’s draaien voortaan om Dugfried.

Het volkslied, de Nationalhymne, is voortaan de Arbeidsvitaminen-kraker Du van Peter Maffay. Bij officiële gelegenheden klinkt uit alle kelen: «Du bist alles, was ich habe auf der Welt,/ Du bist alles was ich will.»

De jeugd, die luidkeels Hé Du! mag roepen tegen alle oude mensen, heeft het juk van het verleden definitief afgeschud: «De Tweede Wereldoorlog, dat is toch die film met Bruce Willis?»

Duitsland wordt vakantieland nummer 1. Van heinde en verre stromen de toeristen toe. Het landschap is daar zo mooi, maar bovenal: de mensen zijn zo aardig. Zo gastvrij. Warm en vriendelijk. Behulpzaam. En helemaal niet afstandelijk. Ze zeggen meteen jij tegen je, en geen u.

Merkel wordt Man van het Jaar, samen met Klinsmann. De Nobelprijs voor de Vrede krijgen ze allebei, want de geboorte van het nieuwe Duitsland heeft mondiale gevolgen: wereldwijd komt er mildheid over de mensen. Leiders vergeven elkaar in plaats van elkaar te bestoken. Kerncentrales worden ontmanteld, kruisraketten opgeborgen. Het gat in de ozonlaag wordt met vereende krachten gedicht. CO2-uitstoot teruggebracht naar nul.

Of is dat allemaal Fantadu?