‘Jij. Jij verdient toch zeker de ware liefde?’

Fay Weldon, Weekend

Het was op zich niks, maar mijn ogen bleven eraan kleven. Een jongen en een meisje, misschien waren het een man en een vrouw, ze stonden dicht tegen elkaar aan in een voortuintje – zij leunend tegen zijn borstkas, hij in z’n bomberjack om haar heen – in het middernachtelijk duister een sterretje af te steken.

Ik herinnerde me een column van Opheffer. Ik haat het altijd een beetje als in de ene column aan de andere wordt gerefereerd, maar voor mezelf maak ik graag een uitzondering. Hij had het erover dat hij achter een jongen en een meisje liep op straat, een willekeurig stel, ze waren aan het bakkeleien over bij wie Eerste Kerstdag gevierd moest worden, bij zijn ouders thuis of bij die van haar, en hij kon ze wel in elkaar slaan, zoveel wezenloos geluk. Dat ‘wezenloos’ is mijn toevoeging, Opheffer heeft iets meer volwassenheid in huis dan ik.

Ik had overigens niet de neiging te gaan slaan vanuit het belendende voortuintje, er welde iets anders in me op, een kreet, een verwensing, nee het was gewoon een open vraag die ik op de drempel van het nieuwe jaar over de heg wilde gooien: hé stelletje hetero’s, kunnen jullie niks anders verzinnen?

Ik had net een weekendje Essen achter de rug, misschien was dat het. Essen Essen, klinkt het nu, wat moet je dáár nou, maar ik moest daar precies wat iedereen overal ter wereld die niet hoeft te vrezen voor z’n leven waar dan ook moet. Beetje lopen, beetje kijken, beetje consumeren. Hopen dat er nog iets lekkers te vinden is bij het ontbijtbuffet. Jezelf handhaven bij de koffiemachine op een niet-opzichtige manier. Niet te veel nadenken over de staat van de mensheid.

Een van de mooiste verhalen van Fay Weldon gaat over een vrouw die haar lot in de bek kijkt tijdens een weekendje weg met man en kinderen dat wordt opgeschud door de komst van een pas gescheiden vriend met diens secretaresse en bekroond met de eerste menstruatie van haar dochter.

(Zorg dat waarover je schrijft terug te brengen is tot één zin, vond Weldon, alleen zo blijf je op koers. Moge ze daarboven achteroverleunen in verdiende tevredenheid.)

Niet te veel nadenken, op die koers bevond ik me, gezeten aan een formicatafeltje in de ontbijtzaal van een hotel in Essen, omstuwd door mensen die zich ongerust maakten over de snel slinkende voorraad croissants.

‘Ik heb ervoor betaald!’ riep iemand.

Een ander trok aan het schort van de jongste bediende. ‘Waar blijft m’n roerei?’ Of iets in die geest.

Wat was er vannacht gebeurd? Was iedereen in dezelfde ketel gevallen? Iedereen was groot, zo niet omvangrijk, en op leeftijd, zo niet oud, en had dezelfde obsessie: iets niet te krijgen en er wel voor te hebben betaald. Gebogen nekken, mannetje vrouwtje, mannetje vrouwtje, het vloog me aan. En dan die donkere gewatteerde jassen. Stelletje fuckhetero’s, verzin eens wat anders.

‘Smaakt het niet?’ vroeg mijn mannetje, mond vol.

Ik voelde m’n frons opspelen, helemaal nu ik door de gelijknamige film wist hoe dat gebied tussen de ogen genoemd wordt door plastisch chirurgen, lam te botoxen binnen vijftien minuten.

‘Weet jij wat de triangle of sadness is?’ vroeg ik.

‘De vagina?’

Misschien had hij net als ik te lang gestaard naar de jubileumcover van de Duitse Playboy in het tankstation. Ik zag het eerst niet. Was het een achteloos uitgerolde zure mat, sappig en suikerig? Ik stond voor het schap met tijdschriften en voelde iets weeïgs optrekken vanuit mijn womb, aan dat onbestemde gevoel herkende ik het ding bij nader inzien.

Mijn weekendje weg met man, kinderen en de hele familie was wel eens opgeschrikt door het pornokanaal dat zich nogal opdringerig op de televisie in de hotelkamer aandiende. De ontzetting betrof vooral het idee dat dit familiehotel iedere kamer hiermee opzadelde. ‘O dit is pas leven!’ laat Fay Weldon haar personages bij alles uitroepen.

Vagina’s zijn overigens leeftijdloos. Ik bedoel: aan de vagina kun je niet zien hoe oud de draagster ervan is. Ik hield deze kennis voor me, daar in Essen bij het ontbijtbuffet, ik heb het nooit zo op van die triomfantelijke weetjes.