…jilly…

Toen de grote stukadoor de eetbare groenten uitvond, was hij zo van zijn grote gelijk overtuigd dat hij er geen definitieve gebruiksaanwijzing bij gaf. Dat moesten ze maar zelf uitzoeken. Vanaf dat moment liep het stuk.

Eerder mocht ik er op wijzen dat de eetbare gewassen, of ze nu in stengel-, knol- of bladverschijning binnen ons bereik komen, van onder tot hun respectievelijke boven vol zitten met verbindingen die als vuurwerk of valium werken. Het verdampt er natuurlijk vrolijk op los, zodat je van oude asperges net zoveel plankgas te verwachten hebt als van een lege wc-rol.
Na dit gezeur weer ander gezeur. Over groenten.
De dit of dat zou er stukken beter uitzien als iedereen zoals ik op zondagmiddag eens een paar happen verse kliswortel tot zich zou nemen. Kliswortel is kliswortel maar in Japan noemen ze het goba. Komt hij weer met zijn Japan, maar in Engeland kennen ze l het wel en daar is burdock de naam. Nu kom ik op iets heel ingewikkelds en daar ook waarschijnlijk niet uit. Want! Tot mijn volle verbazing smaakte een enkele centimeter kliswortel onvervalst naar de eerste slok whisky van het merk Haig zoals ik die onvoorstelbaar lang geleden op een bepaalde avond in een bepaalde kamer dronk.
Het viel mij daarna vreselijk op dat de sensatie van die eerste fles zich steeds minder vaak voordeed. Tot hij tenslotte gei heel wegbleef. Maar iets dat ontbreekt is natuurlijk moeilijk te bewijzen.
Er is nog recht. In een boek stond opeens geschreven dat ze zelfs in Schotland steeds minder maltwhisky bij de blended whisky deden. Dat maakte het voor de fabrikant goedkoper terwijl de prijs voor de consument steeds omhoog ging. Zo zit het in elkaar. Ik heb het van de eerbare Derek Cooper, man van oneerbare Jilly. Sindsdien is blended geen blended meer en iedereen die zegt dat hij echt geniet van zo'n slokje bedrog een naprater of nog erger.