Popmuziek

John Frusciante is opnieuw terug

Popmuziek: het tragische lot van een onmisbaar Peppers-bandlid

Het beeld zal altijd aan hem blijven kleven. In 1994 zocht Bram van Splunteren voor het VPRO-programma Lola da Musica John Frusciante op. De ex-gitarist van de Red Hot Chili Peppers was, worstelend met de roem en een zware heroïneverslaving, twee jaar daarvoor uit deze funkpopband gestapt. De televisieploeg trof daar toen een trieste junk aan. Zijn handen en vingers waren opgezwollen en vonden met moeite de juiste snaren op zijn gitaar.

In 1989 werd Frusciante, net achttien jaar oud, ingelijfd bij de Peppers, als vervanger van de aan een overdosis overleden Hillel Slovak. Samen met andere factoren zorgde het energieke funky spel van Frusciante voor de commerciële doorbraak van de Red Hot Chili Peppers. Na hun meest succesvolle album Blood Sugar Sex Magik gooide Frusciante het bijltje erbij neer, om in 1998 tot ieders verrassing geheel afgekickt, maar lichamelijk zichtbaar gehavend, terug te keren bij de dan kwakkelende Red Hot Chili Peppers. Met Frusciante keerde ook het oude succes van de Peppers terug.

Tijdens zijn afwezigheid maakte de gitarist twee soloalbums en na terugkeer maakte hij er nog twee. Shadows Collide with People, zijn laatste, is net uit. Op zijn eerste album, Niandra LaDes and Usually Just A T-shirt, had vooral de waanzin de overhand: een hoop getokkel, bijzondere vondsten, rare stemmen en valse zang. Op het laatste album is dat bijna helemaal verdwenen. Gebleven zijn de experimenten met gitaar. Frusciante is zuiver gaan zingen, maakt leuke coherente liedjes en wordt ondersteund door enkele bandmaatjes. Is hij nu dan zo veel beter geworden? De muziek ligt in elk geval beter in het gehoor en is makkelijker te verteren, maar de popnummers zijn waarschijnlijk niet catchy genoeg voor commercieel succes en zeker niet bijzonder genoeg voor enige eeuwigheidswaarde.

Het is het specifieke geluid waarmee Frusciante de meeste indruk maakt. Niet zijn stemgeluid, want waar de Peppers al kampen met een zanger van b-garnituur is Frusciante vocaal ook geen topper. Maar het gitaar geluid, een optimaal gebruik van zijn effectpedalen en de bijzondere vondsten in de instrumentale stukken zullen de voornaamste reden zijn om de cd vaker te beluisteren. Er staan drie instrumentaaltjes op het album, het nummer 23 go in to end klinkt als een melancholieke onderwaterhymne, in -00Ghost27 is de waanzin subtiel onderdrukt en Failure33 Object kan zo op de soundtrack van een leuke arthouse-film. De instrumentale stukken met dat lichte, hoge, zangerige tegen het dissonante aanschurkende gitaargeluid is ook bij de Red Hot Chili Peppers de sterkste kant van Frusciante. Of het nu het instrumentale Pretty Little Ditty is, de achteruit afgespeelde gitaarsolo in Give It Away, de gitaarriff van Under The Bridge, of recent nog het intro van Fortune Faded, hij laat altijd horen hoe belangrijk zijn inbreng daar is.

Shadows Collide with People is met achttien nummers behoorlijk volgepropt. Het is zoeken naar samenhang. Vreemde eenden zijn het Ruby Tuesday-achtige Chances en het begin van This Cold, dat doet terugdenken aan de Stooges en de huidige revival van rock-’n-roll. Bindend element is het Frusciante-geluid. Maar hij had wat nummers kunnen schrappen.

Soloalbums van bandleden zijn vaak overbodig, een uitlaatklep voor de creatieve eieren die ze in hun band niet kwijt kunnen. Voor John Frusciante moeten dat de geluidsexperimenten zijn, want sommige nummers hadden makkelijk op een Peppers-album gekund. Zijn eerste album is gedenkwaardig, vanwege de eerdergenoemde niet-muzikale redenen. Het is nog maar zeer de vraag of Shadows Collide with People gedenkwaardig wordt, of slechts het vierde album van de Red Hot Chili Peppers-gitarist. Het tragische lot van een onmisbaar bandlid.

John Frusciante

Shadows Collide with People

Warner Bros., € 18,-