Johnson én Corbyn smaken als Marmite

Londen – Het is uitgevonden door een Duitse scheikundige, Justus von Liebig, wordt geproduceerd in Nieuw-Zeeland en gesmeerd op Brits brood: Marmite. Voor de ene eilandbewoner is het een delicatesse, voor de ander is dit bijproduct van bierbrouwerijen niet te pruimen. Tot de eerste categorie behoort Boris Johnson. In een verkiezingsfilmpje bekende de 55-jarige Conservatief een liefhebber van Marmite te zijn.

Zelf is hij een Marmite-politicus. Dat werd onlangs duidelijk tijdens een bezoek aan een wasmachinefabriek in Newton Aycliffe, in het noordoosten van Engeland, een traditioneel Labour-gebied waar de Conservatieven kansen denken te hebben. Een groep luidruchtige demonstranten hield een bord omhoog met de tekst ‘Stop Lying Boris’, terwijl de premier zonder achternaam iets verderop arbeiders kon zien staan met de groet ‘We love Boris’.

Bij debatten wordt Johnson steevast achtervolgd met de vraag ‘Kunnen we je vertrouwen?’. Hij staat immers bekend om zijn opportunistische omgang met de waarheid, of het nu gaat om zijn politieke vergezichten of zijn chaotische privéleven. Voor zijn aanhangers maakt het allemaal niet zoveel uit, omdat ze het idee toegedaan zijn dat iedere politicus een leugenaar is en Johnson tenminste nog komisch is. Voor de politieke puriteinen is dat cynisme onverdraaglijk.

Zijn tegenstrever Jeremy Corbyn smaakt eveneens als Marmite. De zeventigjarige socialist wordt als Sint Jeremy op handen gedragen en toegezongen door zijn aanhang. De verering onder vooral jongeren is dermate groot dat een vraag van een journalist of hij na een nieuwe verkiezingsnederlaag aftreedt als Labour-leider met grote verontwaardiging werd aangehoord: ‘Waarom zou hij in vredesnaam?’

Anderen moeten niets van hem hebben. Vooral zijn vroegere contacten met terroristen blijven hem achtervolgen. In Glasgow, waar de inwoners tamelijk direct kunnen zijn, werd hij tijdens een wandeling belaagd door een dominee, die hem vroeg welke terrorist hij als eerste zal verwelkomen in 10 Downing Street. In iets nettere bewoordingen schreef The Economist-columnist Bagehot dat Corbyn een gevaar voor de staatsveiligheid is.

Het redelijke geluid komt van Jo Swinson, de leider van de Liberaal-Democraten, het toevluchtsoord van ‘politieke vluchtelingen’ en nu een keuze voor Britten die meteen van de Brexit af willen. Na een paar weken campagne voeren lijkt ze bij veel kiezers over te komen als een politieke versie van Hermione, de nijvere scholiere uit de Harry Potter-boeken die blij wordt van huiswerk en niet begrijpt waarom medeleerlingen die vreugde niet delen.

Waar Boris en Jeremy als Marmite smaken, zit aan Swinson kraak noch smaak.