Televisie

Jongeren missen dit

Televisie: Telefilm

De website van Telefilm 2006 kopt Van Schnitzelparadijs tot Bolletjes Blues! En tutoyeert de internetbezoeker zoals Ikea. Niet gek als drie van de zes lopende Telefilms zowel over, voor als met jongeren zijn gemaakt, en in de drie andere grote rollen voor twintigers zitten. Terwijl juist jongeren de weg naar publieke kanalen nauwelijks weten te vinden. Mijn hbo-studenten bijvoorbeeld zien weinig van de televisie die ik prefereer. En die ze, documentaire of drama, op hoge prijs blijken te stellen wanneer ik ze incidenteel in het kader van onderwijs vertoon. Ze missen dus veel.

Het Telefilm-project leverde in de jaren prachtige televisie op: Tussenland, Ochtendzwemmers, Blue Bird, Suzie Q en Familie zijn klassiekers, maar ook daaronder is een reeks films ontstaan die de moeite waard is. Telefilms zijn voor televisie gemaakte en in korte tijd met beperkt budget geproduceerde speelfilms waarvan een enkele (niet altijd de beste) bioscoopvertoning haalt. Met de noemer «inspelen op actuele maatschappelijke thema’s en ontwikkelingen» kun je prettig veel kanten uit en het is dan ook merkwaardig dat Telefilm 2007 als motto de streekroman heeft gekregen. Binding met de buitengewesten?

In de lopende jaargang dus drie echte jongerenfilms. Het schnitzelparadijs van Martin Koolhoven heeft een geslaagd bioscooproulement achter de rug met honderdduizend bezoekers en scoorde er vorige week als openingsfilm van de reeks bij de nps nog eens vijfhonderdduizend bij. Hectisch, hilarisch en over the top, deze dubbele Romeo en Julia-vertelling (niet alleen is hij Marokkaan en zij blozend blond, hij is bordenwasser in het vreetpaleis waar zij bedient omdat ze als lid van de Van der Valk-clan het vak nu eenmaal van onderaf moet leren). De grappen zijn regelmatig van te dik hout, de acteurs hebben als richtlijn meegekregen de nuance toch vooral achterwege te laten, het verhaaltje is behoorlijk dun – maar het geheel heeft een vrolijke kracht en een hoog tempo die menig kijker met de zwakheden zullen verzoenen.

Alweer Romeo en Julia in Bolletjes Blues van Karin Junger en Brigit Hillenius. Ook in de bioscoop geweest: 25.000 bezoekers, maar hopelijk veel meer op 10 juni bij vertoning door de rvu. Want al is ook deze love story tussen zwarte jongen en wit meisje redelijk voorspelbaar, en al is het acteerwerk door amateurs vaak matig – die acteurs vormen wel voor een groot deel de eredivisie van de hiphop_-scene_ en dat betaalt zich uit in talloze pakkende dans-, zang- en battle-_scènes. _Bolletjes Blues is de eerste Nederlandse urban muziekfilm, spelend in Bijlmer en Paramaribo. De moeite meer dan waard, niet alleen als fenomeen van «populaire cultuur» maar ook door een niet vaak vertoonde authenticiteit, een aantal ontroerende scènes en een mooie rol van Sophie van Oers.

Zaterdag 13 mei bij de Ikon Kilkenny Cross van Eric Oosthoek en Hugo Heinen. Zoektocht van een internet- en gamefreak samen met vriendinnetje naar zijn Ierse vader. Ook die film is niet echt geslaagd, maar vooral de tweede helft kent fraaie scènes en daarin wordt het adembenemende maanlandschap van The Burren in Connemara een hoofdrolspeler.

Over de andere drie Telefilms later. Gemiste films (ook Het schnitzelparadijs) zijn veertien dagen na uitzending nog gratis te zien: htpp:// portal.omroep.nl/telefilm