Commentaar: WK Voetbal

Juichen voor Duitsland

Het wereldkampioenschap voetbal verloopt zoals verwacht: sfeerloos en koud. Je kunt landen niet dwingen een bepaalde cultuur aan te hangen en zeker niet dwingen naar iets te kijken waarmee ze niet zijn opgegroeid. Als Willem-Alexander en Máxima trouwen, organiseer je voor hen in de Arena ook geen freefight-gala, maar laat je Van Dik Hout en Marco Borsato optreden. Dat het desondanks op 1 februari een sfeerloos en koud feest werd, lag niet aan de artiesten maar aan de organisatie die dacht dat de namen Máxima en Borsato alleen al genoeg waren. Zo kregen de koningskinderen toch nog het feest dat ze verdienden.

Het WK voetbal is het voorbeeld van een multiculturele samenleving die maar niet wil doen wat haar leiders hopen. Tijdens de Olympische Spelen van Seoul in 1988 werden we in hallen en stadions gek van de uniform geklede schoolkinderen die goed gedrild op commando met vlaggetjes zwaaiden en een stemgeluid voortbrachten alsof ze collectief door de lokale pastoor werden bediend. Korea en Japan hebben geld, maar geen sportcultuur die aansluit bij het WK. Cruijff doet de harten niet sneller kloppen in het land waar vader een hond slacht. Romario begon zijn internationale carrière tijdens de Olympische Spelen van Seoul, maar geen Koreaan die enig benul heeft van het leed dat Romario is aangedaan omdat de bondscoach van Brazilië de kleine god wederom negeerde. Zelfs een Palestijnse vlag zal geen commotie veroorzaken, al is het alleen maar omdat er geen joodse buren zijn. Dus kijken we met slaap in de ogen naar een groot anachronisme, naar voetbal at the wrong moment in the wrong place. Het WK voetbal is het gelijk van de antiglobalisten. Een WK organiseer je in Europa, Zuid-Amerika of Afrika, waar elk kind weleens tegen een bal heeft getrapt. Voor straf kijken er net zoveel mensen naar Ierland-Kameroen als naar Rondom tien. Je ziet het ook aan de presentatoren van de NOS. Nu we ’s ochtends nog maar met een select groepje kijken, trakteert de NOS ons op haar grote groep B-presentatoren, op Toine en zijn maatjes. In deze algehele verwarring kon het gebeuren dat we op een zaterdagmiddag in mei stilletjes zaten te juichen toen Duitsland maar bleef scoren. Tegen Saoedi-Arabië.