Perquin

Kaart

Omdat het vorige week Valentijnsdag was, dacht ik aan Mike Cootwijk. Twintig jaar geleden woonde hij schuin achter ons ouderlijk huis, in een keurige nieuwbouwwijk vol hofjes. De familie Cootwijk bestond uit flinke, luidruchtige mensen. Vader reed op de taxi, moeder was barvrouw. De zoons Cootwijk hadden een garage. Ze rookten shaggies en draaiden harde muziek. Mike was het nakomertje van zestien. Een magere jongen met wangen vol pukkeltjes. Als we elkaar op straat tegenkwamen zeiden we ‘hoi’. Meer niet.
Maar vlak na mijn twaalfde verjaardag lag er een kaart in de bus. De enveloppe was dichtgeplakt met een Donald Duck-sticker. Mijn naam was verkeerd gespeld. Er stond een hartje naast getekend. 'Hallo!’ begon de brief. 'Ik zie je soms lopen. Ik vind je leuk. Je hebt best grote tieten. Als je wil weten wie ik ben kom dan naar het pleintje. Drie uur.’ Dat was alles. Geen afzender. Geen uitleg. Tieten? dacht ik. Gaat dit over mij? Verbijsterd keek ik naar mijn borstkas. Daar zát echt helemaal niks, laat staan iets dat met het woord 'tieten’ kon worden omschreven. Ik vond de kaart daarom niet alleen onbegrijpelijk - ik vond hem een beetje griezelig. Blijkbaar konden mijn denkbeeldige tieten zomaar, ongemerkt rondstuiteren in andermans hoofd, zonder dat ik daar ook maar iets van afwist. Mijn moeder schaterlachte erom. 'Een liefdesverklaring’, zei ze, 'alleen niet zo'n poëtische!’ Blijkbaar was er iets heel grappigs aan de brief. Ik kon er de lol niet van inzien. Om drie uur die middag ging ik naar zolder en schoof een kruk onder het smalle dakraam. Ik gluurde naar buiten. Op het pleintje, leunend tegen een lantarenpaal, stond Mike Cootwijk. Zijn handen in zijn zakken. Ik voelde me misselijk. Die heeft een hoofd vol tieten, dacht ik. Maar je ziet er niets van. Mike Cootwijk leek een doodgewone jongen. Misschien was hij dat ook, denk ik nu. Onrealistisch, ja. Een tikje onsmakelijk. Niet erg handig met woorden. Maar waarschijnlijk doodnormaal. Ongetwijfeld is hij een lieve, evenwichtige man en echtgenoot geworden. Zo'n man die iedere Valentijnsdag trouw aan een kaartje denkt.