Perquin

Kaartjes

Onlangs sprak ik een man die leeft van het bedenken van kaarten. Toen hij me daarover vertelde gingen mijn gedachten aanvankelijk in de richting van de topografie.

Ik zag het voor me, hoe hij gebogen over een tekentafel hele landen bedacht en daar vervolgens plaatsnamen op invulde, wegen tekende en rivieren ontwierp. Een prachtig beroep. Maar dat bedoelde hij natuurlijk niet. Hij bedoelde kaartjes met koddige plaatjes en pakkende teksten, om te sturen bij verjaardagen en behaalde examens. Salade etende tijgers met ‘van hartig gefeliciteerd’ - dat werk.
Zelf moest ik onwillekeurig denken aan de laatste kaart die ik stuurde, aan een vriendin die haar moeder had verloren. Ik zocht naar iets wat niet te opdringerig, niet te betuttelend, niet te stompzinnig was. En uiteindelijk zette ik er toch iets op in de categorie: 'Ik denk aan je.’ 'Wat hééft ze daar in hemelsnaam aan?’ dacht ik al bij het posten. Zo gaat dat. Alles wordt een variatie op het ook al zo tekortschietende 'veel sterkte’. Je wilt iets zeggen dat helpt, maar je vindt het niet. 'Kop op joh’, kreeg ik zelf ooit, na een hartverscheurend afscheid. Daar moest ik toen tóch hysterisch om lachen. Misschien, denk ik wel eens, moeten we voortaan geen kaartjes meer sturen maar flessen drank. Misschien moeten we gewoon zwijgen. Maar dan lees ik weer een dankzegging in de krant waarin iemand aangeeft zich 'getroost’ te hebben gevoeld door 'de vele blijken van belangstelling’. Ja, denk ik dan. Het kán dus toch. Daarom aarzel ik iedere keer langer, hartgrondiger. De man van de kaarten vond dat volslagen onzin, toen ik het hem uitlegde. 'Weet je wat jij moet doen?’ zei hij. 'Je koopt gewoon een standaardkaart. Want daar staat het al op hè? Met oprechte deelneming.’ Hij lachte er triomfantelijk bij - dat ik dáár nou niet aan gedacht had. Toch had hij een punt, vond ik. Standaardteksten zijn niet altijd een teken van gemakzucht. Ze kunnen ook iets heel ingewikkelds uitdrukken. 'Met oprechte deelneming’ betekent namelijk ook: zelf weet ik niet wat ik zeggen moet.
En soms is dat voldoende.