Kan dat ding uit?!

In hanepoten staat het aangekondigd op een schoolbord voor het Balinese eetcafétje: ‘Sattellite tv’. Het staat onder ‘Fresh Juice’ en ‘Satay Ayam’ als een van de aanbevolen specialiteiten. In Nederland kom je een dergelijke boodschap alleen tegen bij belangrijke voetbalwedstrijden. ‘Binnen groot beeldscherm’ staat er dan bij de ingang van cafés die er van buiten niet uitzien alsof ze binnen een groot beeldscherm hebben.

Maar wie hier langsloopt op de hobbelige streep beton naast de doorgaande weg, het enige trottoir dat het ooit-eens-idyllische kustdorpje Lovina rijk is, ziet meteen dat er binnen sprake is van een café mèt satelliet-tv. Naast het terrasje met de drie bamboetafeltjes staat namelijk een bovenmaatse schotelantenne in de voortuin. Bovendien staat het betreffende apparaat aan, met een volume dat suggereert dat er op z'n minst een belangrijke voetbalwedstrijd aan de gang is. Maar uit het toestelletje op de helwitte toonbank schetteren de dramatische dialogen van een Indonesisch nagesynchroniseerde soap.
Niemand in het cafeetje die ernaar kijkt. Gasten zijn er niet. Over de toonbank leunt een jonge vrouw die enthousiast wenkt zodra een voorbijganger in de richting kijkt van het luidruchtige apparaat naast haar. Toeristen zal ze niet trekken. Voor de ene groep toeristen is haar aanpak te overdadig, voor de andere groep juist weer te bescheiden. Neem nou het restaurant ernaast, daar hebben ze vanavond maar liefst twéé videofilms in de aanbieding. Vertoond op een dubbel zo grote televisie die een dubbel zo groot terras domineert. Vier eethuisjes verder wordt de kipsaté nòg overgoten met de gratis soundtrack van Lethal Weapon II.
Die extra service aan de toeristen, daar is in Lovina Beach niet aan te ontkomen. Zelfs in het restaurant van ons hotel stond er zo'n bakbeest de hele dag te soapen, te CNN'en of te karaoken. En aangezien dit restaurant naar Balinees gebruik geen muren heeft, reikte dit geluid verrassend ver. (Als je eenmaal werkelijk binnen zat, in je hotelkamer, was daar gelukkig de airconditioning, die een geloei produceerde waarmee alle geluiden van buiten werden uitgebannen.) Tijdens het ontbijt en het diner werd het volume van dit bakbeest zowaar weggedraaid. Eén keer hebben we gevraagd of ook het beeld kon worden uitgezet. Dat was toen de beelden van de recente bomontploffing in Israel naast ons ontbijttafeltje keer op keer werden herkauwd, en ik mijn zoontje van bijna drie een ander begin van de dag gunde. Een kwartiertje was de Aziatische MTV het bewegend behang. Toen moesten de geëerde gasten nodig weer aan het wereldnieuws worden gekluisterd. Het satellietapparaat uitdoen, daarvan was natuurlijk geen sprake.
In het vliegtuig terug naar Amsterdam konden we eindelijk weer zelf bepalen waar we naar keken. En wel ieder voor zich. Om een fout goed te maken die de vliegtuigmaatschappij op de heenreis had gemaakt, mochten we namelijk op de terugreis business class vliegen. Daar zitten de passagiers niet met z'n allen verplicht naar hetzelfde beeldscherm te turen, maar heeft iedereen z'n eigen opklapschermpje met bijbehorende koptelefoon. Een wendbare arm aan de leuning van de stoel die als het ware je eigen elektronische boek ophoudt. Het LCD-scherm zorgt ervoor dat het beeld vertekent als je er niet recht op kijkt. Dat maakt het de buren moeilijk om mee te kijken. Voor gezinsgebruik ideaal. Zo kon mama zeer privé zitten zwijmelen bij die schattige John Travolta in Saturday Night Fever, terwijl papa naar een rampenfilm keek en zoonlief zich boog over de Muppets. Wij hebben in ieder geval geen last gehad van zijn uitbundige commentaar. Het enige waar we last van hadden, was het voortdurende geflikker van het enorme beeldscherm voor in de cabine, waar - extra service voor de reizigers - het algemene nieuws- en filmprogramma op werd afgedraaid. Daar keek in de business class niemand naar, maar het hing er wel en het kon niet uit.