Commentaar: Israël

Kijk op Israël

Een rapport van de Verenigde Naties concludeert dat in het vluchtelingenkamp Jenin door toedoen van het Israëlische leger niet «rond de vijfhonderd», maar 52 Palestijnen om het leven kwamen. Het rapport is voor Israël eindelijk een meevaller in een steeds moeizamer verlopende informatieoorlog. Israël ontving het rapport in dankbaarheid, juist omdat buiten het land de kritiek in de media in de afgelopen maanden steeds heftiger vormen heeft aangenomen. Opvallend is dat die kritiek zich in rap tempo verspreidt over verschillende delen van de Europese bevolking en ook is overgenomen door bladen en kranten die zich voordien nooit uitspraken over politieke aangelegenheden, laat staan over die in het Midden-Oosten.

Voor het jongste nummer van het populair-wetenschappelijke maandblad Kijk schreef redacteur S. Bolt een artikel onder de titel «Gevaarlijke vrienden», waarin hij al in de intro de vraag stelt waarom Amerika toch al die miljarden blijft pompen in een land dat het niet nodig heeft en het niet verdient. In een uitgebreid relaas schrijft Bolt vervolgens over vermeende Israëlische oorlogsmisdaden, noemt hij het land een «koloniale staat» en stelt hij dat de Israëlische immigratiepolitiek steeds «sterker doet denken aan etnische zuivering».

Het Centrum Informatie en Documentatie Israël (het Cidi) reageerde ogenblikkelijk: een woedende Pavlov-reactie viel de redactie van Kijk ten deel. Directeur Naftaniel vond het artikel «eenzijdig» en hoopte op een gesprek. Als zelfs een publieksblad als Kijk klakkeloos Israël in de beklaagdenbank zet, dan lijkt de lobby voor Israël op voorhand een verloren zaak. Wat Naftaniel waarschijnlijk niet weet, is dat het artikel van Bolt binnen een bewonderenswaardig lang vol gehouden traditie van Kijk past. Twintig jaar geleden al plaatste het blad op de daartoe gereserveerde pagina’s uiterst lompe, maar vlot geschreven artikelen waarin de geschiedenis wordt gereduceerd tot louter moord en doodslag. Met ronkende titels in de trant van «Godfried van Bouillon: miljoenen stierven voor zijn heil» of «Armenië: honderdduizenden over de kling» en «Pol Pot: pokeren met boerenlevens» raakten de overwegend jonge lezertjes geïnteresseerd in de geschiedenis van de mensheid. Dat heet: populaire wetenschap. Het is tekenend dat Israël, Sharon en de Zesdaagse Oorlog door Kijk zijn opgenomen in de rijen van Pol Pot en Saddam Hoessein. Toch zegt het weinig over de ingewikkelde politieke realiteit in de bezette gebieden, noch over de gemoederen in de Palestijnse vluchtelingenkampen en de straten van Tel Aviv.