Kinderen en honden

  1. Toen ik aflevering één van de eerste reeks van Madelief zag, vond ik er zo weinig aan dat ik het erbij liet. Ook een beetje om de goede voorleesherinnering aan Guus Kuyers fraaie trilogie te beschermen. Nog erger: ik vond Madelief Verelst niet zo een goeie Madelief.

Ik schaam me rot, want ik zag reeks twee en dat was niet alleen prachtige televisie maar Madelief bleek even goed als Olivier (Tuinier). Dan weet u het wel. Of niet, maar dan houdt alles op. Gek is dat: bij volwassen acteurs ben je nog wel eens onder de indruk van rol of zelfs oeuvre maar wenste je dat je betrokkene nooit in burger had gezien en vooral gehoord. Voorbeelden legio. Het meest bizarre geval vond ik de Italiaanse actrice die in een regie van Strehler een schitterend ingehouden vertolking van Ljoeba in Tsjechovs Kersentuin gaf en die zich bij het bedanken ontpopte als een karikaturale diva. Maar lees interviews met Olivier en Madelief en je ontmoet leuke kinderen. Zo bleek Madelief de vervelendste scènes die met honden te vinden. ‘Ik hou wel van paarden maar niet van honden. Honden mogen van mij een trap van een paard krijgen.’ Bravo - in enkele zin vanwege de vondst, in dubbele vanwege gedeelde hondenhaat.
En dan was er het kind dat Mirko speelde in Zwarte sneeuw. Afleveringen lang niet meer dan raadsel en schim. Maar in de laatste een tragisch acteur van angstaanjagende allure. Hoe kan een kind dat? Hoe kan een regie een kind zo laten spelen?

  1. Over het Jeugdjournaal verschillen de meningen. Moeten kinderen, al dan niet in sandwich met lammeren, zogende leeuwinnen of andersom, het wereldleed op 'groep 7-niveau’ voor hun kiezen krijgen? Of is dat een raar-calvinistische benadering en staat hun nog genoeg ellende te wachten? En is de manier waarop je ze confronteert en tegelijk sauveert niet halfslachtig? Ik ben vóór, maar ook als dat niet zo was: wanneer je zo een Journaal hebt, je daarmee onderscheidend van ongeveer alle landen met 'volwassen’ televisie ter wereld, en daarop prat gaand, dan haal je het toch niet in je hoofd je bezuinigingen op de Journaals, mede vanwege het binnenhalen van de rechten op de Champions League, uitgerekend op die kinderen te verhalen? Een meisje heeft ooit tot schande aller volwassenen Klokhuis gered - dat toen nog niet eens de kans had gehad zo uitmuntend te worden als het geworden is. Nu moeten volwassenen aller denominaties de verantwoordelijke autoriteiten aan de kaak stellen opdat God (zie Nescio) hen niet hoeft te straffen.
  2. De werkelijkheid is weerbarstig. Madelief, die in de mooist denkbare televisie speelt, kijkt graag naar Telekids. Daar willen ze Madelief niet maken, maar ze zouden het niet kunnen ook. Is Madelief dan niet meer dan de 'hoge cultuur’ die elitaire volwassenen er zo nodig bij kinderen in moeten rammen? Nee, de kinderen die kijken blijken het prachtig te vinden. En de meeste Cartoon Expres-verslaafden zouden, bij één net, ook smullen. Je kunt kinderen van alles voorzetten. Waarom alleen troep?