Kinderkolder

Uit onderzoek blijkt dat weinig vrouwen boven de 35 de pil gebruiken. Hoe komt dat? Ongetwijfeld heeft een aantal van hen (of hun partner) zich laten steriliseren, en alleenstaande vrouwen gebruiken waarschijnlijk vaker condooms. Maar veel vrouwen in die leeftijdsgroep gebruiken gewoon helemaal geen voorbehoedmiddelen.

De meeste van mijn vriendinnen zijn rond de veertig en hebben uiteenlopende relaties achter de rug. Ze studeerden in de jaren zeventig, hadden minnaars, woonden soms een paar jaar samen en waren over het algemeen niet geneigd zich te identificeren met getrouwde vrouwen. Het huwelijk kwam hen voor als iets ouderwets, aan kinderen moesten ze nog niet denken en mannen waren spannende wezens waar je verliefd op kon worden.
Inmiddels is er voor hen iets veranderd. Hun leven heeft zich uitgekristalliseerd, in maatschappelijk opzicht zijn de kaarten verdeeld, en ze geven voor zichzelf toe dat ze langzamerhand behoefte hebben aan stabiliteit. Ze willen een betrouwbare partner - spannende mannen kunnen erg vermoeiend worden - en tot hun stomme verbazing een kind.
Ik ken vrouwen die bewust op zoek gingen naar een aardige vader voor hun kind, daarin slaagden en inmiddels redelijk gelukkig zijn. Maar ik ken veel meer vrouwen die tobben met hun late verlangens.
Als je 37 bent, een kind wilt en verliefd wordt op een man, dan weet je dat hij de laatste kans vertegenwoordigt. Stiekem beginnen mijn vriendinnen te rekenen. Een beetje serieuze verliefdheid kost twee jaar, als het fout gaat duurt het nog een paar jaar voordat je iemand anders tegenkomt en tegen die tijd is de biologische grens gepasseerd. Wil je ooit nog een kind krijgen, dan zal het van deze man moeten zijn - of hij nu de meest geschikte partner is of niet. Soms is dat zo; meestal niet. Op zo'n moment raakten mijn vriendinnen ernstig in de war. Ze waren verliefd, eigenlijk ging het opnieuw om de verkeerde man, maar het dilemma leek onoplosbaar.
De meeste vrouwen in zo'n situatie die ik ken, stopten met de pil. Het merkwaardige was dat ze stuk voor stuk weigerden toe te geven dat ze een zwangerschap nastreefden. Op de directe vraag of ze een kind wilden, reageerden ze ontkennend. Nee, ze hadden helemaal niet besloten om zwanger te worden. Ze gebruikten gewoon geen voorbehoedmiddelen meer. Als ik begon te lachen, keken ze me niet-begrijpend aan. Het was alsof ze de meest elementaire biologische kennis ontbeerden.
Het ergste zijn de vrouwen die stelselmatig op de - voor hun - verkeerde mannen vallen. Ze houden daar niet mee op omdat ze toevallig een kind willen en zijn in emotioneel opzicht beschadigd geraakt. Ik ken twee vrouwen die, zodra ze weer verliefd werden op een hopeloze minnaar, stopten met het slikken van de pil. Nadat het kind geboren was, was de relatie voorbij en de kersverse moeder overtuigd van het idee dat alle mannen van nature klootzakken zijn die vrouwen gebruiken en vervolgens inruilen.
Natuurlijk is het een infantiele daad om het krijgen van kinderen aan de goden over te laten. We leven in een tijd waarin we het recht en de mogelijkheden hebben op de vrije keuze. Maar het is de vraag of dat recht altijd zo hanteerbaar is. In een stabiele relatie is het prettig als je de geboorte van je kinderen kunt regelen, maar daarbuiten blijft het behelpen. Somige vrouwen lijken dan ook afstand te doen van hun verworven rechten en laten de beschikking over aan het lot. De taak om binnen afzienbare tijdslimiet een betrouwbare en emotioneel volwassen veertiger te vinden die ook nog een kind wil, is kennelijk te omvangrijk om zelf nog op je te nemen.