Televisie 

Kindertelevisie

Televisie Achterwerk

Herfstvakantie. Cinekid. Dus aandacht voor kindertelevisie. De aanklacht tegen een bestel dat die belangrijke categorie tot stiefkind maakt, slaan we een keer over. Dit keer aandacht voor een paar mooie zaken, allemaal afkomstig van de vpro. Want mag die omroep in zijn geheel onder vuur liggen, inzake kindertelevisie blijft de vpro inhoudelijk en artistiek koploper, zelfs nu daar onverantwoord gesneden moet worden in het budget. Beginnen we met het moeilijkste: de dood. Op 17 december is Villa Achterwerk daaraan gewijd. Die dag ook wordt de site Herinnerdingen.nl gelanceerd, waarop elk kind een monumentje kan oprichten voor een beminde dode, door digitale foto’s op te sturen en daarbij een tekst in te spreken. De site bestaat al in voorlopige vorm: een mozaïek van fotootjes. Klik er eentje aan en een kinderstem vertelt aan de hand van voorwerpen of plekken over oma, opa, mama, papa, zus, broer die gemist wordt – roerend uiteraard. Een even simpel als briljant idee. Zo simpel als ooit Achterwerk in de kast. Meubel dat in de thema-uitzending weer even in gebruik wordt genomen voor Oudjes in de kast, waarin bejaarden en kinderen fantaseren over wat er na de dood gebeurt_._ Ik kan bijna niet wachten. Nee, nee, op 17-12 bedoel ik.

Naast thanatos ook eros, dit keer voor beginners, in de fraaie ‘geanimeerde documentaire’ Bloot van Mischa Kamp. Zes interviews met kinderen/pubers over de veranderingen in en aan hun lichaam. Buitengewoon openhartig en geestig praten ze over de borsten die ze maar niet kregen, maar die nu toch eindelijk komen, de haren die eindelijk scheren vereisen, het breken van de stem, de omvang van het mannelijk apparaat. Wat het uniek maakt is dat het documentairemateriaal door animatoren is overgetekend, elke aflevering, elke jongere in een eigen teken- en kleurstijl. Stem en verhaal zijn echter dan echt, het beeld is dat van een animatiefilm, en dan nog een mooie ook. Dat maakt Bloot tot documentaire en artistiek product ineen. Rijkdom in tijden van armoede, gelet op de fabrieksanimatie die niet alleen Nickelodeon en Jetix maar ook Zappelin overspoelt. Vanaf 5 november.

Bijzonder om heel andere redenen de dramaproductie De taxi van Palemu. Eerste geheel in Suriname spelende kinderserie met vrijwel uitsluitend Surinaamse acteurs, onder wie de kinderhoofdrollen. Palemu en zijn vriendje hebben groep 8 achter de rug. Palemu wil dokter worden en dus naar het lyceum, maar er is geen geld. Papa, twaalf ambachten dertien ongelukken, scharrelt een oude auto op om het als taxichauffeur te proberen en breekt prompt zijn been. Dan besluit Palemu, 12 jaar oud, de taxi te rijden met een dik kussen onder zijn kont en een vriendje als bijzitter. Elke aflevering beleeft het duo een avontuur. Aardig. Maar qua braafheid had het door elke omroep gemaakt kunnen worden – de enige van wie je De taxi niet zou verwachten is de vpro. Al geldt dat niet voor het fraaie filmen (Nicole van Kilsdonk). Vanaf 29 oktober.

Ten slotte warm aanbevolen Iedereen communiceert, maar begrijpen we elkaar ook van Anne Geelen naar een idee van Serena (14), die ook de hoofdpersoon is. Een film over identiteit: Serena vraagt zich af wie ze is, omdat ze zich tegenover haar vriendinnen totaal anders gedraagt dan tegenover oma en opa, tegenover broertje anders dan tegenover leuke jongens (die ze dus negeert), enzovoort. Een film over communicatie: voor- en nadelen van mobieltje, e-mail, mss (zoals haar vader msn noemt, die dus volgens haar ‘zal sterven zonder ooit te weten wat dat is’) en gewoon kletsen. Een heerlijke film door Serena en haar leuke vrienden, en door Geelen die in beeld, geluid, montage en animatie een juweeltje aflevert. Uitzending 12 november.