Kinky? ja gezellig! keurig gekapte meisjes lopen rond in complexe tuigjes met uitsparingen op allerlei plaatsen

Het is een nieuwe trend in horeca en uitgaansleven. Kinky parties, met veel rubber, leer en zwepen. En het is er vooral erg gezellig
AMSTERDAM, 1996. Dit is de stad die ooit werd uitgeroepen tot Gay Capital of Europe. De stad waar alles kan. Terwijl in het academisch milieu nog immer diepzinnig wordt gefilosofeerd over de functie, macht en betekenis van de seksuele moraal, kijkt men op straat al nergens meer van op.

Dit is de stad waar geen experiment te gek is, waar taboes niet meer bestaan. Het loskoppelen van voortplanting en wellust werd hier reeds lang geleden tot norm verheven. Amsterdam is de stad waar seks een toeristische attractie is geworden. De stad ook waar seks gewoon gezellig mag zijn.
Moedig zien de bezoekers en het personeel van de Hootersbar, de Kinky Party en de Mr. Leather Party hun wellust onder ogen. Eendrachtig zoeken zij naar een gepaste uitlaatklep. Tandarts en bouwvakker hijsen zich gebroederlijk in uniforme lederen tangaslip om zich over te geven aan hun dierlijke lusten, waarvan de bevrediging echter verre van dierlijk blijkt te zijn.
Dierlijke seks is immers ongeremd, een direct toegeven aan directe bevrediging. En hoe men de tentoongespreide wellust op voornoemde recreatieplaatsen verder ook wil beoordelen: de seksualiteit is er juist zéér gecontroleerd. Seks is hier een zaak van regels, uniformen en machtsverhoudingen. Van afspraken en zorgzaamheid en adequaat gekanaliseerde behoeftebevrediging.
En bovenal is het zaak om de seks gezellig te houden.
OP ZATERDAGAVOND rond een uur of elf begint de Hooters-bar aan het Damrak vol te lopen. De barmeisjes dragen minivoetbalpakjes en vanavond hebben ze ook een jolige kerstmuts op. Vrolijk flirtend dansen ze achter of zelfs bovenop de bar, waarbij ze niet alleen door hitsige mannen, maar ook door de aanwezige dames goedkeurend worden gadegeslagen. Hooters is een ‘sexy kroeg’, maar dan wel een veilige. De vrouwen van de mannen die hier komen, hoeven zich geen zorgen te maken. Sterker nog: ze zijn van harte welkom.
De naam Hooters wordt overigens weinig eer aangedaan, want de serveersters worden eerder geselecteerd op spontaniteit en gezelligheid dan op specifiek lichamelijke kenmerken, legt bedrijfsleider Hans Spuijbroek uit. De keurige jonge ondernemer, afgestudeerd aan de Hogere Hotelschool, vertelt verder: 'Dit moet gewoon een gezellige kroeg zijn, met net dat ietsje meer. We mikken op de wat hoger geschoolden, niet op jongelui. Hier komen mensen die niet meer naar de discotheek willen, maar wel op zoek zijn naar een beetje vertier. Mensen die uitgaan, willen tegenwoordig echt wat meemaken. Wij bedienen al hun zintuigen, zeg ik altijd maar. Het gaat vooral om de illusie. Onze bedrijfsethiek is: “Kijken en de rest erbij denken.” We verkopen wel hooter shooters, dat zijn kleine flesjes drank die de meisjes tussen hun borsten klemmen en die de gasten dan mogen leegdrinken.’ Maar Spuijbroek wil van geen platvloersheid weten: 'We doen niet aan slagroom likken of ander lichamelijk contact.’
OP DE KINKY PARTY wordt de sfeer op geen enkele manier door de organisatie opgelegd. De gasten zèlf maken het feest. Voor de wat zwaardere apparatuur zoals ophangtuig, houten kruis en speciale stoelen is gezorgd. Kleinere attributen als zweepjes, touwen en handboeien dienen de bezoekers zelf mee te brengen. Het feest is verdeeld over verschillende ruimtes, die alle een min of meer eigen functie hebben.
In een huiskamerachtig vertrek zijn met tafels en stoelen zitjes gecreëerd. Langs de wanden staan banken, waarop mensen ontspannen zitten te praten. Op een van de stoelen zit een dame met voor haar op de grond een knielende man. Hij is slechts gekleed in een zwartleren slip met uitstekende metalen punten en hij heeft een strakke rubberen kap over zijn hoofd. In de kap zijn kleine uitsparingen voor mond en ogen aangebracht. Op een teken van de dame komt hij overeind.
Ze wijst op zijn voeten: 'Heb je alleen sokken aan?’
'Ja meesteres’, antwoordt de man waarheidsgetrouw.
'Dat vind ik niet zo slim van je. Er kan overal gebroken glas liggen. Heb je geen schoenen bij je?’
'Nee meesteres’, klinkt het bedremmeld.
Er wordt besloten dat sokken toch beter is dan helemaal niets. 'Maar kijk je wel een beetje uit dan?’ De oogjes achter de gaten knipperen van schrik.
Ze wijst naar het tafeltje. 'Weet je wat je doet? Ga die lege flesjes maar even wegbrengen.’ Hij gehoorzaamt.
VEEL BEZOEKERS blijken elkaar te kennen. Het is ontegenzeggelijk gezellig. Dan komt er een man binnen die door allen uitbundig wordt begroet.
'Hier is Hugo!’ kondigt hij zelf op luide toon aan. Hugo schudt met zijn heupen, zodat het gereedschap aan zijn riem begint te rinkelen. Hij heeft meerdere paren handboeien en een zweep bij zich, en bovendien een aantal apparaten waarvan er een doet denken aan een reusachtige kurketrekker. 'Hugo met de hardware’, voegt hij er met een schalkse knipoog aan toe. Er wordt hartelijk gelachen.
Omdat het buiten ijskoud is, hebben veel bezoekers ervoor gekozen om pas als ze op de party zijn aangekomen hun outfit helemaal te voltooien. Stapels broeken en truien worden bij de garderobe afgegeven. Een stel van achter in de twintig is druk bezig om haar rood met zwarte lingeriesetje op orde te brengen. Ze wil de maillot uittrekken die ze eronder had aangedaan, maar daartoe moeten eerst alle haakjes van haar jarretels worden losgemaakt. Hij helpt haar met de kousen en begint daarna de rode veter aan de voorkant van haar corsetje zorgvuldig te rijgen. Al met al zijn ze er ruim een half uur mee bezig, maar het resultaat mag er dan ook zijn.
'Hartstikke goed’, glundert de jongen. Zijn vriendin werkt nog even snel haar lippenstift bij.
IN DE GROOTSTE ruimte staat een discjockeytafel en op de dansvloer is het warm en druk. Aan de bar zitten drie fel opgemaakte, zwaarlijvige vrouwen witte wijn te drinken. Hun hoogblonde haar is getoupeerd en ze zijn alledrie gekleed in zwartleren pakjes met overal riemen, gespen en vervaarlijke ijzeren punten. Hun leeftijden lopen zozeer uiteen dat men er met enige fantasie een moeder, een dochter en een kleindochter in zou kunnen herkennen. Afgezien van hun outfit kun je je voorstellen dat je het drietal bij iedere willekeurige kapper in de Jordaan tegen zou kunnen komen.
Zo'n intrigerende tegenstelling tussen het hoofd en het lichaam eronder komt bij meer bezoekers voor. Meisjes met keurige kapsels en een beschaafde uitstraling lopen rond in complexe tuigjes met uitsparingen op de meest compromitterende plaatsen. Het blijkt verrassend hoeveel variaties mogelijk zijn op dat ene thema: het verpakken-maar-niet-bedekken van het menselijk lichaam. En zoals de 'dresscode’ op de flyer al aangaf: men draagt voornamelijk rubber, plastic en leer. In zekere zin is het een verademing om in een gezelschap te zijn waar de sfeer niet bepaald wordt door sportschoenen en fantasieloze spijkerbroeken. Toch kan het geheel in geen enkel opzicht kleurrijk genoemd worden. Iedereen draagt zwart.
In de gangen staan de gasten ongedwongen met elkaar te praten. De deuren naar de darkrooms staan open, maar de ophangtuigjes, de gyneacologenstoel en de manshoge crucifix worden niet echt vaak gebruikt. Wordt er toch iets ondernomen, dan stromen de mensen uit de gangen direct de kamer in om toe te kunnen kijken. Men stelt zich langs de wanden op en volgt met grote belangstelling hoe medebezoekers zich op elkaar uitleven. Een meisje met zwart stekelhaar en felle ogen heeft haar vriendin aan het kruis gebonden. Ze deelt welgemikte klappen uit. Een keer haalt ze haar indrukwekkende zweep iets te ver uit naar achteren, en raakt daarmee een toeschouwer. De man protesteert vrolijk, en zij maakt lachend haar excuses, alvorens zich weer op haar vriendin te concentreren.
Twee andere meisjes in zwart lakleer en op hoge plateauzolen zijn op een bankje gaan zitten, met hun rug behaaglijk tegen de kachel. Ondertussen is er een in rubber geklede man naar binnen komen kruipen. Hij strekt zich uit aan hun voeten, en omvat dan voorzichtig de vier gelaarsde benen. Na hem aanvankelijk wat verstoorde blikken te hebben toegeworpen, lijken de meisjes te besluiten dat ze geen last van hem hebben. Ze steken een sigaret op, en de man begint toegewijd de onderkanten van hun plateauzolen schoon te likken.
EEN JONGEN MET halflang, zwart haar knikt enthousiast als hem gevraagd wordt of hij dit soort feesten wel vaker bezoekt. 'Nou! Ik heb het allemaal gedaan hoor, de Roxy, de iT en de Escape. Maar dit is zoveel gezelliger. Hier is het pas echt feestvieren.’ In het dagelijks leven is hij inkoper voor een hotelketen, zo meldt hij.
'Toch was het een paar jaar geleden heel anders’, zucht een dame met kortgeknipt rood haar. 'Toen kwamen er meer echte die-hards. Het is tegenwoordig allemaal zo mellow geworden.’ En ze voegt er weemoedig aan toe: 'Vroeger had ik ook een meester. Toen gebeurde er ook veel meer. Nu komt het grootste gedeelte van de mensen voornamelijk om naar anderen te kijken. Af en toe wordt er wel iets gedaan, maar het is een stuk minder spontaan dan vroeger.’
Een kale man heeft een andere kale man vastgebonden. Hij heeft een rugzakje om, dat allerlei handige attributen blijkt te bevatten. Er klinkt een klikkend geluid als hij zijn gereedschap uitprobeert. Daarna moet zijn vriend lijdzaam toezien hoe er twee muizevallen op zijn tepels geplaatst worden. Als volgende troef haalt hij een Vacuvin-setje tevoorschijn, bedoeld om flessen wijn luchtdicht af te sluiten. Nadat de muizevallen weer omstandig verwijderd zijn, worden ’s mans tepels onder goedkeurend gemompel van de toeschouwers van een witte plastic vacuümgezogen dop voorzien.
Er ontstaat enige opschudding als de drie dikke dames van de bar de darkroom met een bezoek vereren. In hun midden voeren zij aan een honderiem een mager vrouwtje mee, dat ze opgewekt babbelend vast beginnen te binden.
'Je wilde van het roken af, of niet soms’, grapt de oudste naar het gelaten mensje, als haar handen stevig op haar rug zijn vastgebonden. 'Zal je nou niet meer lukken.’
Ook zij beginnen uit een tas allerhande gereedschappen tevoorschijn te toveren. Er blijkt zelfs een thermoskan in te zitten. Koffie meenemen naar een SM-party, het is wel het absolute toppunt van knusheid. Later blijkt de kan geen koffie maar warm glijmiddel te bevatten.
ONDER DE DEKMANTEL van motorclub hebben meer dan duizend leather-boys uit heel Europa en de Verenigde Staten zich in het Amsterdamse Arenahotel en -zalencomplex verzameld. Zo'n zeshonderd van hen hebben een kamer of een bed in een van de vier slaapzalen gehuurd. Bij aankomst vallen oude kameraden elkaar in de armen, bewondert de delegatie uit Polen die uit Italië en heerst de uitgelaten sfeer van de eerste dag van een schoolkamp.
Het overgrote deel van de heren bestaat uit goedlachse vijfendertigplussers. Met riante snorren, rode konen en olijke buikjes zien ze eruit als een verzameling ideale suikerooms. Bij de receptie wordt een welkomstpakket uitgedeeld. Naast condooms, erotische bladen en een lading reclamemateriaal bevat het pakje tevens een blinddoek. Het feest kan beginnen.
’s Avonds zet men zich eerst aan het diner. Zeshonderd man zitten bij kaarslicht en onder het genot van een flesje wijn genoeglijk te babbelen. Veertig obers brengen de borden rond. Ze hebben leren schorten voor, die de achterzijde onbedekt laten. Sommige billen zijn ongerept, anderen worden gesierd door rode striemen.
Twee leerjongens uit Rusland kijken rond met twinkelende ogen. Hun hele spaarkapitaal hebben ze geïnvesteerd om dit festijn te kunnen meemaken. Ze zijn vastbesloten om de komende 48 uur ten volle uit te buiten.
Na het eten verspreidt het gezelschap zich over de twee danszalen en het café.
Tsjak… tsjak… klinkt het gelijkmatig uit een hoek. Over een tafeltje gaat een man gebukt onder de slagen van een klein maar venijnig zweepje. Niemand kijkt ervan op, en niemand heeft de neiging om zich er direct in te willen mengen. Integendeel. Nu duidelijk is dat er een heel weekend de tijd is, is er geen noodzaak om meteen bovenop elkaar te springen. Met de ontlading binnen handbereik wordt de loodzware last van de driften voor twee dagen aanmerkelijk verlicht.
Hier staan keurige, sympathieke heren beschaafd te converseren en dat levert in het kinky decor een enigszins surrealistisch schouwspel op. Een nette Engelse heer doet beleefd zijn bestelling aan het personeel: 'Good evening. Can I order one cappuccino, please?’ Zijn uiterlijk en manieren zijn welopgevoed. Zijn accent is bekakt. Hij draagt niets anders dan een glanzende gouden cock-ring.
NAARMATE DE AVOND vordert, gaat het er ruiger aan toe. In een gang wordt een man gefistfucked. Dubbelhandig. Onderwijl geeft de eigenaar van de twee vuisten omstandig uitleg bij de verschillende fasen van het karwei. De vraag rijst waar het hier om gaat: is dieper beter omdat dieper lekkerder voelt of omdat dieper dieper is?
Een paar meter verderop staat een blote man met een leren kap over zijn hoofd. De hondenriem die eraan bevestigd is, bungelt treurig op zijn buik. Niemand heeft hem nog meegenomen.
Maar de lol overheerst. Een jongen vraagt aan de bar om een zakje suiker: 'Voor mijn vriend, dat vindt-ie lekker.’ De inhoud van het zakje strooit hij uit over zijn geslacht. Zijn vriend hapt onmiddellijk toe. Verderop bestelt een man twee bier. Als ze voor hem neergezet worden, doet hij een stapje achteruit en gebaart zijn vriend omhoog te komen. Lachend klinken ze de glazen tegen elkaar.
Bij de damestoiletten staan de kijkers, de plassers en de liefhebbers. Een enkeling ligt nog op de grond zijn beurt af te wachten.
In de grote concertzaal wordt gedanst. Op keiharde house laten mooie mannen hun spieren rollen. De wat minder bedeelden doen geen moeite om vetrollen of dunne armpjes te verhullen: ze zijn uitbundig versierd met leren riemen en metalen ketenen.
Op de tweede verdieping bevindt zich in de oude kerkzaal het ware Sodom en Gomorra. Dit is geen darkroom; dit is een dark-labyrinth. De mooi geconserveerde fresco’s aan het plafond worden hels verlicht en over krijsende aria’s klinkt het gegil van zwepen en bezweepten. Deze mensen weten hoe ze een feestje moeten bouwen.
DAN STAAT HIJ daar plotseling, hoog en machtig op het podium voor het labyrinth. Hij is onmiskenbaar de grote held van de avond, en bovendien een van de organisatoren van dit feestweekend. Zijn blote torso torent indrukwekkend uit boven zijn Schotse kilt. Met de armen over elkaar kijkt hij vanaf het schavot uit over de zwoegende massa lichamen aan zijn voeten. En zij kijken naar hem.
Er klimt nog een man het podium op. Ook breed, maar een stuk kleiner. Hij neemt plaats achter de held en begint deze te masseren. Aanvankelijk liefkozend worden zijn bewegingen al snel tot een hardhandig kneden. Dan neemt hij een fors model zweep ter hand. De man in de kilt heft zijn armen kruislings de lucht in en knikt. De geseling kan beginnen.
Na de eerste slag wurmen ook de laatste in elkaar verstrengelde lijven in de zaal zich los om het schouwspel gade te slaan. Hier staat een man die het geweld van de zweep aankan. Deze man smeekt niet om genade. Hij vertrekt geen spier en blijft recht overeind staan. Zijn lichaam is van staal, dat kan iedereen zien.
Als de beul het uiteindelijk opgeeft, weerklinkt een massaal applaus. De man in de kilt daalt neer van het schavot en de menigte wijkt eerbiedig uiteen als hij naar de bar schrijdt. Toch klinkt zijn stem verbazingwekkend onvast als hij zich tot de jongen achter de bar wendt: 'Poeh, dat was wel heftig hè? Ik had opeens zoiets van: ik doe het gewoon. Vond je niet dat ik te ver ging? Eigenlijk was het wel een beetje raar hè?’
Achter hem loopt de man met de zwarte kap tevreden aan de riem achter zijn meester van deze avond aan. Hij wordt even uitgelaten om zijn behoefte te doen, in wc of darkroom.
In het café blijft het nog lang gezellig.