Klassenknuffel

De tranen stonden chauffeur William Peetz in de ogen. De omarming die de 58-jarige Duitser zojuist van zijn bazin Maria-Elisabeth Schaeffler had gekregen, gold niet enkel voor hem maar voor het hele personeel, verklaarde hij tegenover de Süddeutsche Zeitung.

Het tafereeltje speelde zich vorige maand af bij een demonstratie van werknemers van de Duitse firma Schaeffler, een toeleverancier voor de auto- en luchtvaartindustrie. Die heeft zich verslikt in een miljardenovername. Nu is het een van de vele grote concerns die door de kredietcrisis op de rand van het faillissement staan.
De Schaeffler-arbeiders vrezen voor hun baan en gingen de straat op. Wie daarin een ouderwetse botsing tussen arbeid en kapitaal ziet, vergist zich. De demonstratie was bedoeld als steuntje in de rug van directeur Maria-Elisabeth Schaeffler. Zij aan zij met die gute Mama, zoals ze de miljardair liefkozend noemen, betoogden de werknemers voor overheidshulp.
‘Mama’ Schaeffler is niet de enige die naar vadertje staat kijkt voor bijstand. Banken en verzekeraars van over de hele wereld liggen al langer aan het infuus. De Amerikaanse auto-industrie heeft voor miljarden uit de staatsruif gesnoept. De Duitse collega’s hopen op een zelfde behandeling.
En ook in Nederland wint het nieuwe kapitalistische étatisme aan populariteit. De ene na de andere sector, van de bouw tot de kranten, kijkt naar de staat voor financiële steun. Daarbij trekken werkgevers en werknemers samen op. Welke overheid durft tegen zo'n eenheidsfront nee tegen te zeggen?
Wat begon als de kredietcrisis neemt nog steeds in omvang en ernst toe. De Verelendung wordt langzaam zichtbaar, de klassenstrijd blijft uit. In plaats daarvan is eerder sprake van een innige klassenknuffel. Dat klinkt als een sprookje. Dat is het ook. Iemand moet opdraaien voor de rekening van de crisis. Als werkgevers en werknemers gezamenlijk optrekken, is het blijkbaar een derde partij die in de buidel moet tasten: de overheid, ofwel de belastingbetaler.
Dat is niet voor het eerst. In de jaren tachtig is min of meer hetzelfde gebeurd met de WAO en de VUT. Goed om te bedenken bij de volgende aandoenlijke omhelzing tussen een steenrijke bazin en haar personeel. U, de burger, betaalt voor die lieve vrede. Dat die burger in de meeste gevallen ook werknemer is, wordt overigens door de vakbonden voor het gemak vergeten.