Klein goed

  1. Marijn van der Jagts stukken over televisie en aanverwanten lees ik met plezier, maar dat van vorige week begreep ik niet. Ze beschreef een uitzending waarin Catherine Keijl Jerry Springer te gast had. Het kwam erop neer dat Keijl Springer confronteerde met fragmenten uit zijn en haar programma om te concluderen dat die van haar minder onzorgvuldig en grof waren. Maar Springer zou haar door hebben gehad en de vloer met haar hebben aangeveegd, tot vreugde van Marijn van der Jagt. Nou verbaast het me niks dat Springer Keijl aan kan als het om verbaal geweld en intimidatie gaat. En dat Keijl een wezenloos programma maakt waar ze regelmatig als kip zonder kop doorheen rent, ik neem het onmiddellijk aan. Alleen, als een hyperintelligente en brutale rotzak met een programma waarin mensen nog net niet gestenigd worden, gehakt maakt van iemand die een tuttenprogramma heeft en de brutaliteit om Springer te kritiseren, waarom zouden wij daar een warm gevoel van moeten krijgen dat op niets meer berust dan op leedvermaak? Met welke argumenten, die Van der Jagt kennelijk overtuigden, rechtvaardigde Springer zijn programma dan? Ze worden niet genoemd.
  1. Van horen zeggen. Sonja Barend had het nieuwe hoofd der strijdkrachten op bezoek. Ter afsluiting vroeg ze hem of hij een trouwe echtgenoot was en of hij een vriendin had gehad. Zijn echtgenote was regelmatig in beeld geweest. Wat krijgen we nu? Sinds wanneer is Sonja in de leer bij de weerzinwekkende Willibrord Frequin? Helaas had de houwdegen verzuimd te antwoorden dat mevrouw Barend en haar miljoen kijkers daar geen malle moer mee van doen hebben. Is zelfs onze yellow press terughoudend waar het het privéleven buiten de showbusiness betreft, gaat onze linkse diva voor fatsoensrakker spelen. Terwijl ik net had willen schrijven dat haar nieuwe programma zo veel beter is dan het oude. Dat doe ik dan toch maar. Barend is intelligent en ad rem, kan individuele gasten interviewen, maar ook hele gezelschappen rond een thema tot hun recht laten komen en daarmee het thema zelf. De oude formule was sleets geworden, het programma te lang en bovenal: de naam van het programma en haar geforceerd bejubelde opkomst waren symbolisch voor een opzet waarin ze te zeer koningin was. Ik althans was mijn nieuwsgierigheid kwijtgeraakt. In de nieuwe formule is ze meer dienstbaar, en prompt komen al die talenten waaraan ze haar roem ooit te danken had meer tot hun recht. Ik kijk weer met plezier vanwege thematiek en aanpak. Maar dan moet ze geen fratsen uithalen.
  2. ‘Zo maak je je moeder niet af’ heet vrij vertaald een drama-produktie van de hand van Heere Heeresma jr. in de VPRO-reeks Goede daden bij daglicht, waarin jonge auteurs kansen krijgen. Vergeet elke dubbelzinnigheid: de zin wordt letterlijk en in het Engels uitgesproken tegen een jongen die z'n moeder te langzaam en dus te sadistisch aan het doodsnijden is. De debiele moordenaar reageert met een snelle keelhaal, zoals hij in de dubbele moord (ook pa is er geweest) überhaupt gehoorzaamt aan een broer die de duivel zelf en psychologisch even oninteressant is. Taxidriver op z'n Almeers. Maar waar is waar: nooit zulke boeiende Flevolandse luchten gezien als die van regisseur Frank Wiering. Nieuwe armoede, ze bestaat.