Opheffer

Kleine geschiedenissen

Joop en Andrea, ze wonen hier in de straat, kregen elf jaar geleden een gehandicapt kind. Andrea vertelde: «Na alle treurigheid verrijkte het ons leven, want na verloop van tijd zaten we helemaal in de gehandicaptenzorg.»

Een jaar geleden overleed hun kind door een infectie aan het hart.

Andrea — inmiddels 36 — raakte drie maanden na de dood van haar kindje weer zwanger. Ze kreeg het kind. Een jongetje. Alles is goed. Joop zegt: «Soms loop ik op straat en dan ben ik zo verdrietig, juist omdat nu alles goed is.»

De kunstverzameling van Herbert was beroemd. Hij zelf was alleen. Al jaren. Hij vertelde eens dat hij nooit een vriendinnetje had gehad. Drie jaar geleden werd hij verliefd op een vrouw die tien jaar ouder was dan hij — en zij op hem. Herbert: «Ik dacht, dit overkomt me nooit meer.» Dus hij verkocht zijn kunstverzameling en ging in Miami wo nen. Hij is zestig, zij zeventig. Hij was gelukkig. Zij heeft nu kanker.

Herbert heeft een broer die op de dag dat hij een nieuwe auto had, overleed aan een hartaanval.

Henk en Trudy hebben een dochter van zeventien. Die was niet te houden. Ze ging naar Frankrijk. Raakte daar zwanger. Kreeg een dochter van een Nigeriaan. Die man verliet haar. Dochter keerde terug naar Henk en Trudy. Maar op een dag was ze weer verdwenen, met achterlating van haar kind, waarvoor Trudy en Henk nou zorgen.

Marius was negen toen hij wist dat hij monnik wilde worden. Toen was het 1989, het jaar dat de Muur viel.

Hij werd vorige week 21. Hij moet, tegen de wil van zijn ouders, uit de inrichting waar hij nu zit.

Zijn vader: Marius hallucineert zo vaak — en dan verwondt hij zichzelf.

Marius heeft contact met buitenaardse wezens.

Onlangs overleed mijn oom Bé. 91 jaar. Hij kon vorig jaar nog zo over mijn ouders in Indië verhalen dat het leek of het gisteren was. Maar gisteren was 1938.

Hij was de laatste die over mijn vader in het kamp kon vertellen.

Hij was getrouwd met tante Simone. Leuke vrouw. Had enorme borsten. Zij had het volgende meegemaakt (gehoord van mijn moeder). In Indië was ze zich in een rivier aan het baden. Eerst keurig met een bh aan. Ze wilde zwemmen, deed haar bh uit. Toen ze klaar was met zwemmen, stond ze op, draaide zich om en keek recht in de ogen van een inlander, die haar enorme blote borsten zag. De man schrok zo dat hij gillend wegrende. Dit verhaal gebeurde in 1939.

Toen ik mijn moeder, een jaar voor haar sterven, vroeg hoe haar leven was geweest, zei ze: «Heerlijk, met jullie, heerlijk… en met pappa…» Ze vergat vijf jaar kamp, haar ziekten en de ziekten van mijn vader.

Dirk, uit de Jordaan, vertelde dat hij altijd uit het raam naar zijn buurvrouw keek aan de overkant. Na jaren liet de buurvrouw hem op een dag haar tieten zien. Dirk was toen zestien. De buurvrouw in de dertig.

De vader van Willem was bijgelovig. Zo mocht er een kwartier voordat ze ergens heen gingen niet gesproken worden in huis. Dat zou ongeluk brengen. Maakte iemand geluid, dan moest er weer een kwartier gewacht worden. Het vervelende was dat zo'n kwartier lang duurde. Willem z'n moeder viel dan in slaap en snurkte. Dan moest moeder wakker worden gemaakt en begon het kwartier opnieuw.