In Marokko

Kont

Hoe moet ik Le Soir lezen? Ik koop deze nu éénjarige krant vaak omdat ik de stukken vrij gedegen vind. Maar ik weet ook dat Rachid Niny er de scepter zwaait, en Niny is een bekende stoker, met een fijne neus voor wat de conservatieve burger angst aanjaagt.
Niny was al hoofdredacteur van de veelgelezen Arabischtalige krant al Msa, die vorig jaar niet naliet het vuurtje omtrent een vermeend ‘homohuwelijk’ te Ksar el Kbir zozeer op te stoken dat de betrokkenen ternauwernood ontsnapten aan een lynchpartij.
Het succes van al Msa (De Avond) moet Niny ertoe hebben gebracht een Franstalige pendant op te richten. Le Soir leek me wat minder populistisch. Degelijker. Wie in het Frans schrijft, schrijft tenslotte voor een hoger opgeleid publiek. Maar verschilt de agenda van Le Soir werkelijk van die van al Msa? Vorige week kopte Le Soir op de voorpagina: ‘SPAANSE INMENGING’. De chapeau erboven luidde: ‘Homoseksuelen in Marokko’. En daaronder stond een grote foto van de Spaanse ambassadeur te Rabat, geflankeerd door twee homo’s, een Marokkaanse, Samir Berghachi, en een Spaanse, Paco Ramirez.
De 22-jarige Berghachi woont in Spanje en is oprichter van de daar geregistreerde stichting Kif Kif (‘Hetzelfde’), die zich inzet voor de rechten van Marokkaanse homoseksuelen. Ramirez is voorzitter van de Spaanse vereniging Colegas die het om de rechten van Spaanse homo’s te doen is. Ze bezochten vorige week Marokko, spraken met ambassadeurs en met mensenrechtenorganisaties. Berghachi sprak ook met kranten. Andere kranten lieten niet na die interviews streng te veroordelen, er ontstond enig rumoer.
Le Soir deed op eigen wijze een duit in het zakje met het stuk over de ‘inmenging’. Al was de combinatie van kop en foto rellerig en tendentieus, het artikel zelf was betrekkelijk ingetogen: een opsomming van de activiteiten te Marokko van Berghachi en Ramirez. Maar op pagina 2, in het dagelijkse commentaar van redactiechef Taieb Chadi, de man direct onder Niny, kreeg het duo alsnog een dolk in de rug gestoken. Deze Chadi vroeg zich af of hier sprake was van ‘het zoveelste complot tegen, dit keer, de morele en socio-culturele integriteit van Marokko’. Of was het bezoek van Berghachi, en het feit dat de Spaanse ambassadeur deze homoseksueel openlijk ‘steunde en beschermde’, eerder tegen Marokkaanse islamisten gericht, die tenslotte ook een bedreiging vormden voor het zo nabije Spanje?
Chadi kwam er niet uit. Zeker voor hem was daarentegen dat Spanje zich zorgen zou maken over ‘de terugkeer van islamitische waarden in de boezem van de Marokkaanse maatschappij’. Maar was dat reden om, en ik citeer Chadi weer, ‘in naam van de democratie de sociale structuur van Marokko te willen destabiliseren? Men kan ter bestrijding van het Groene Gevaar geen chaos en anarchie gaan prediken. Men kan evenmin van de ene op de andere dag overstappen van de cultus van de baard op de cultus van de ko…’
Kont. Dat was Chadi’s laatste zin, zijn uitsmijter. Zo bont heb ik het Le Soir niet eerder zien maken. Maar homo’s, én een vermeende kruistocht van het Westen, om haar zedeloosheid te exporteren – die combinatie doet wel meer Marokkanen de bocht uit vliegen.