Kpn op klompen naar de beurs

Oranje - Delfts blauw - KPN. Vincent - Rembrandt - KPN. Alleen wie de afgelopen twee maanden consequent geen post heeft opengemaakt, radio en tv heeft gemeden, de krant ongelezen heeft gelaten en bovendien station noch bushalte heeft bezocht, kan het zijn ontgaan dat de Koninklijke PTT Nederland ter beurze gaat. Op klompen. Want het boter-kaas-en-eierengehalte van het reclamebombardement dat de beursgang begeleidt, is zo groot omdat onze volksvertegenwoordigers hebben besloten dat het aandeel KPN een ‘volksaandeel’ moet zijn. De staat mag dan besloten hebben tante Pos en neef Telefoon van de hand te doen, die goeie oude PTT is toch van ons allemaal en dus werd op elk vaderlands huisadres een brief bezorgd waarin nog eens uit de doeken werd gedaan hoe trots we als klein land mogen zijn op een bedrijf dat ervoor zorgt dat onze wenskaartjes op tijd worden bezorgd en dat we zomaar iemand kunnen opbellen. Gevolgd door de aansporing ons tijdig aan te melden voor een pakketje aandelen.

Maar de echte stormloop blijft tot dusver uit. Waarom heeft het volk geen boodschap aan het volksaandeel? Waarom lukt hier niet wat in Engeland wel lukte? Daar bracht Margaret Thatcher Britisch Telecom met veel succes aan de gewone man en vrouw. Wie een paar aandelen kocht, kreeg er een gratis telefoonkaart bij en wie zijn aandelen drie jaar hield, kreeg nog eens een bonus. Dat laatste kan in Nederland niet, omdat aandelen hier niet op naam staan. Is de Nederlander minder gevoelig voor de volkskapitalistische sentimenten die Thatcher zo succesvol uitventte? Dat is mogelijk. Een extra reden voor de kleine beleggers om de kat uit de boom te kijken zou kunnen zijn dat zij nog niet zo lang geleden van een koude kermis zijn thuisgekomen, toen zij dachten met de beursgang van het eveneens alom bewierookte Daf-concern een goede slag te kunnen slaan. Binnen een paar jaar moesten zij constateren dat hun bescheiden kapitaaltje in rook was opgegaan.
Maar de grootste domper op de feestvreugde is waarschijnlijk de prijs van het aandeel KPN. De lage prijs van het aandeel was een van de belangrijkste factoren in het succes van de verkoop van British Telecom. Die prijs was bewust zodanig laag gehouden dat iedere kersverse aandeelhouder verzekerd was van een fraaie koerswinst vanaf de eerste dag van uitgifte. Kruideniersdochter Thatcher hield gewoon uitverkoop en behaalde haar ideologische succes derhalve op kosten van de schatkist. Letterlijk, want veruit de meeste kleine aandeelhouders namen hun winst en verkochten inderdaad zeer snel.
Hoe anders gaat dat hier met de KPN. Wim Kok heeft bedongen dat de opbrengst van de eerste tranche zal worden gestort in het gat van het financieringstekort en wil het prettige beursklimaat gebruiken om zoveel mogelijk aandelen zo duur mogelijk te verkopen. Met als gevolg dat op de dag waarop de wervende brief huis-aan-huis werd bezorgd de belangstellende koper in spe ’s avonds bij Nova een terzake kundige belegger teleurgesteld kon horen uitleggen dat het aandeel behoorlijk aan de prijs is. Met andere woorden: een leuke aanvulling van het vakantiegeld zit er niet in.
Kok - Financieringstekort - KPN.
Wie wat wil verdienen, moet dus geduld hebben. En vertrouwen.
Fokker - Daf - KPN.