Berlusconiwatch (25)

Krijgsplan in trainingsbroek

Rome - Silvio Berlusconi heeft het meest onverwoestbare goede humeur ter wereld, of weet het tenminste overtuigend te spelen. Niets zo fnuikend als iemand die onverzorgd, tobberig, in zichzelf gekeerd het publieke domein betreedt. Winnen begint bij jezelf, bij je glimlach, je houding, je haarimplantaat - men trede de medemens open en zelfverzekerd tegemoet, dan volgt de rest vanzelf.
De lichaamstaal van Italië’s bijna 74-jarige premier is kortom een belangrijke graadmeter voor de stand van zaken. En in dat opzicht lijkt er even een kinkje in de kabel te zitten. Het is bijvoorbeeld raar om Berlusconi aan te treffen in een lullige trainingsbroek waar zijn slappe buik zich duidelijk in aftekent. Het is nog steeds heet in Rome, maar dit is niet een dracht om een krijgsplan met de ‘kolonels’ van je partij in op te stellen. Alle camera’s stonden gericht op het Palazzo Grazioli waar het allemaal zou gebeuren, en Berlusconi liet zich uit de auto zakken als een gepensioneerde net terug uit Benidorm.
Nog zoiets: nergens vindt hij rust. Je kunt nog zo veel villa’s, parken, landhuizen en kastelen bezitten, maar uiteindelijk neem je altijd jezelf mee. In deze zomer van de breuk met Fini, de postfascist die Berlusconi heeft 'verraden’, moest er veel worden gepraat, neuzen geteld, plannen opgesteld, nieuwe allianties gesmeed. En Berlusconi doet dat graag op de schitterende locaties die hij over heel Italië bezit, want waar heb je ze anders voor?
Maar of het nu op het gehuurde kasteel in de buurt van Rome was, in zijn Villa Certosa op Sardinië, in de Villa Campari aan het Lago Maggiore of in zijn persoonlijke Versailles van Arcore bij Milaan, nergens wilde de rust intreden. Zenuwachtig op en neer gereis, overal weer diezelfde hoofden van zijn vertrouwelingen, die toch de optelsom samen niet kunnen maken.
Er ontbreekt een mannetje of wat voor de meerderheid in het parlement, ’t is niet anders. Vervroegde verkiezingen, wat Berlusconi aanvankelijk het liefst wilde, zitten er niet in. Zogenaamd omdat het in deze tijden van crisis niet gepast zou zijn om maar weer eens verkiezingen met alle bijbehorende kosten uit te schrijven. Maar eigenlijk omdat Berlusconi’s God De Opiniepeiling met een vervelende boodschap voor hem kwam. Hij staat niet overal zo sterk als gedacht. In het zuiden van de laars zou Fini hem een lelijke hak kunnen zetten, in het noorden gaat de Lega Nord hem voorbijstreven.
Dus in hemelsnaam maar pappen en nathouden en mannetje voor mannetje de neuzen blijven tellen. Een heel vervelende klus, waar het meest onverwoestbare goede humeur ter wereld aan ten onder dreigt te gaan.