Kristalnacht en andere zaken

Rare titel. Maar dan let de lezer misschien meteen op. Gisteren was de dag waarop de herinnering aan twee belangrijke gebeurtenissen in Oosterburië werden herdacht. Het mooiste en het lelijkste uit de vorige eeuw in dat land. De val van de Muur en de Kristalnacht.

Laten we even focussen op het lelijkste.

Ook in andere landen werd de Kristalnacht herdacht. In Kikkerlandië het gebruikelijke gerommel tussen twee clubs herdenkers.

Bij de Palestijnensjalen wil men de herdenking ‘breder trekken’.

‘Het centraal joods overleg wilde er volgens het platform tegen racisme “een joods gebeuren” van maken’, wist men te melden. Wel, dat joodse gebeuren is nou precies waar de Kristalnacht om draaide. Het was de nazi’s juist om het joodse gebeuren te doen. Daarom ligt de focus daar volkomen terecht op.

Een platform tegen racisme is belangrijk. Ieder geluid verdient een platform en een geluid tegen racisme dubbelop.

Uit bepaalde hoek krijgt dit soort clubs vaak het stempel antisemitisch opgeplakt. Ik denk dat dat anders zit.

Uiteraard is het klassieke islamitisch en christelijk antisemitisme ook in die hoek een element, maar de doorslaggevende factor bij de opvallende focus op Israël uit de hoek van dit soort oud-links heeft andere wortels.

Veel mensen uit die hoek zijn ex-christenen. Afvalligen dus.

God bestaat niet meer in het bewustzijn maar de christelijke ethiek des te meer.

Een vijand is een vriend die je niet goed genoeg hebt behandeld, zo weet men daar. En de schuld ligt altijd bij jou of de jouwen. Mits zelf geen schuld, dan de schuld bij diegene die het meest op je lijkt.

Een vijand is een vriend die je niet goed genoeg hebt behandeld

In het Midden-Oosten is dat Israël. Een moderne rechtsstaat met gebreken. Zoals de onze. Met meer gebreken zelfs. Sommigen daarvan springen nogal in het oog. Het nederzettingenbeleid bijvoorbeeld.

In de landen eromheen worden veel zwaardere mensenrechtenschendingen begaan en is het aantal slachtoffers onvergelijkbaar veel groter. Ook zijn de wandaden tegen burgers vaak bewust en gericht.

Maar… De daders daar zijn nadrukkelijk ‘de ander’. En de ander valt altijd minder te verwijten dan degenen die verdacht veel lijken op jou of op je christelijke vader. Modern en ontwikkeld en dus meer in staat om er een falend geweten op na te houden. Welvarend en materialistisch en decadent.

‘De ander’ kan minder voor de wandaden verantwoordelijk worden gehouden, want dat is een nobele wilde. En met een minder ontwikkeld geweten. En dat moet door ons komen. Want alles komt door ons, want wij zijn superieur. Als de hond vals is, komt het door het baasje.

Deze mening levert in die kringen veel morele valuta op. Je scoort er punten mee. En iemand die daar beweert dat de balk in het oog van de ander minstens even groot is als in je eigen oog heeft het mis. En niet alleen dat, dat is tevens een slecht mens.

De ander is een zuivere natuurkracht met een verheven aura dat cultuur heet. Buiten de westerse wereld begint de Serengeti en daar gelden nu eenmaal andere wetten. En de dieren des velds zijn de dieren des velds.

De wandaden van de Saoedi’s tegen andersdenkenden en mensen van een ander geslacht werden onlangs door een debatpartner van mij nog afgedaan als ‘hun cultuur’. Daar mochten wij zondaars niet veel over zeggen, was de bijgedachte.

Toen ik daarop de conclusie trok dat we dus blijkbaar ook niets hadden mogen zeggen over het apartheidsregime of de Argentijnse junta werd dat weggelachen.

‘Dat is iets compleet anders’, schalde het hete-aardappelgeluid naast me.

De bijgeachte was: ‘Volkse pummel… zie je niet dat het erom gaat in welke mate die daders op ons lijken? Op onze vaders. Ze dragen zelfs dezelfde pakken en stropdassen. Ze hebben een geweten. Een feilbaar geweten. Zoals wij. De verheven witte kaste.’