Zomerkroniek van Kunst & Cultuur: Televisie

Kroniek van een aangekondigde dood

Sergio Herman heeft een broer, Michel, veertien jaar jonger. Ze groeiden op in het kleine woongedeelte boven restaurant Oud Sluis dat onder hun vader bloeide en dat door Sergio, pa’s mosselen ver voorbij, naar de sterrenhemel werd getild.

Medium fucking perfect  de eerste beelden crop620x450web

Michel werkte als gastheer bij Sergio en lijkt in veel opzichten tegenpool: de oudste, beau garçon met de ambitie, brutaliteit, extravertie en hectiek van de witte keukenbrigade; de jongste die van de kalme beleefdheid van het zwarte gilde in de bediening. Maar, het verhaal is bekend, Sergio voelde de jaren van blind buffelen, liep tegen fysieke grenzen op, wilde niet eeuwig hetzelfde doen, heeft vrouw en kinderen die hem ook wel eens willen zien en sloot de tent. Vrouw blij.

Hoewel? Hij ging door met zijn dependance in Cadzand. En begon de gigantische verbouwing van een voormalige kapel te Antwerpen tot nieuw restaurant, The Jane, dat op de kaart gezet moest. Voor goed begrip, dit is niet mijn coming-out als collega van Ronald Giphart, Matthijs van Nieuwkerk en andere kokvereerders, culipornografen en ‘hoge-keuken-adepten’. De Zeeuwse topkeuken ken ik alleen uit de dagboeken van Hans Warren en die van de rest van de wereld niet. Al was het maar omdat met een lakei naast mijn stoel de trek me vergaat. Maar die Hermannen ken ik uit Fucking Perfect, een documentaire van Willemiek Kluijfhout over de laatste fase van besterd Oud Sluis en de start van het Antwerps avontuur. Een film die soms ‘kroniek van een aangekondigde dood’ lijkt, dan weer ‘portret van een huwelijk’ en uiteindelijk een studie is in rusteloosheid, gedrevenheid, talent en perfectionisme.

Wat die dood betreft – Sergio kent nog maar twee standen: gaan als een beest (in keuken of opbouw van het nieuwe project) of uitgeput en -geblust ineenzijgen. Iedereen kan zien dat zoiets gevaarlijk is, maar het is zijn vrouw die hem regelmatig op de risico’s wijst. In zijn belang, maar ook in het hare en dat van de kinderen. De ironie wil dat hij daarom het oude afsluit – om zich te storten op iets dat minstens zo inspannend en tijdrovend is als wat er was. Waardoor zij hem moet volstoppen met voedingssupplementen.

Waarom begonnen met de broer? Die blijkt als een van de weinigen niet mee te gaan van Sluis naar Antwerpen. En – verrassing in de film – die blijkt het Heiligste der Heiligdommen voort te zetten als lunchroom. Ontbijtjes, salades, het vissoepje van pa (die nog leeft maar niet meer weet). Bovenal: geen sterren en geen diner en dus tijd voor relatie en leven. Zo simpel kan het zijn. Natuurlijk komt Sergio langs bij de opening en kan hij het niet laten even in de keuken te kijken bij de kok die de hapjes verzorgt. Zijn handen jeuken maar hij houdt zich in. De clientèle ontbreekt in de film. Dat scheelt gegarandeerd, naast brave burgers en Gipharts, heel wat ellendig ‘bourgondisch’ volk. Onder wie die VIP van tafel 6 die ‘godverdomme toch al zo een kritische klootzak is en de hele avond gesoigneerd moet’. Want we horen Sergio wel over zijn klanten. Trouwens, The Jane loopt inmiddels als een trein en mevrouw Herman laat weten dat Sergio meer tijd heeft voor het gezin.

Willemiek Kluijfhout, Sergio Herman, Fucking Perfect, VPRO Teledoc, vrijdag 10 juli, NPO 2, 20.25 uur.